The Visit (2015)

Bejaarden zijn raar en eng. Dat weet iedereen. Kijk maar eens naar een aflevering van ‘We zijn er bijna’ en probeer dan maar tot een andere conclusie te komen. Voormalig veelbelovend regisseur M. Night Shyamalan vindt dat ook en maakte een found footage film over een nogal bizar verlopend logeerpartijtje bij opa en oma.

Tieners Rebecca en Tyler worden door hun grootouders uitgenodigd om een weekje te komen logeren. Omdat hun moeder al jaren in onmin met haar ouders leeft, hebben zij deze nog nooit ontmoet, dus ze hebben geen idee wat ze kunnen verwachten. Ze worden meer dan hartelijk ontvangen door de oudjes en nemen voor een week intrek in het huis waar hun moeder is opgegroeid. Maar er is iets raars aan de hand, wat zijn die vreemde geluiden die ze ’s nachts horen, en waarom vertrekt opa regelmatig naar het schuurtje in de tuin?

Ik had het na zeperds als The Happening, The Last Airbender en After Earth niet meer verwacht, maar Shyamalan heeft zowaar een vermakelijke film afgeleverd met The Visit. De found footage-vorm waarin hij de film heeft gegoten is niet echt verrassend meer, maar hij weet er wel een aantal effectieve schrikmomenten uit te destilleren. Ook de hoofdrolspelers zijn goed gecast. De twee bejaarden zijn vriendelijk maar creepy, met een glansrol voor Deanna Dunagan als de alsmaar bakkende opoe met steeds vreemder wordend gedrag. De kids zijn de typische vreemde tieners, Rebecca (Olivia DeJonge) is druk bezig met een documentaire over haar leven en de twaalfjarige Tyler (Ed Oxenbould) denkt dat hij een rapper uit het getto is, inclusief seksistische freestyles. Erg grappig uit de mond van het enigszins lullige, slissende ventje. Shyamalan is de regisseur van de twist-eindes en ook hier zit er weer een semi-onverwachte verklaring achter de fratsen van de oudjes, maar die is allesbehalve vergezocht. De regisseur heeft The Visit buiten het studiosysteem om met een laag budget geschoten en had dus alle vrijheid om te maken wat hij wilde. Hij schijnt zelfs drie versies te hebben gecreëerd in de montagekamer, een pure horror-variant, een komedie, en de versie die nu in de bioscopen te zien is die daar een beetje tussenin hangt. De film is dan ook best wel grappig, als je een tolerantie voor slechte rap en onsmakelijke grappen over incontinentieluiers hebt, tenminste.


"De found footage-vorm waarin hij de film heeft gegoten is niet echt verrassend meer, maar hij weet er wel een aantal effectieve schrikmomenten uit te destilleren."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.