Mad Max: Fury Road (2015)

Het kostte regisseur George Miller vijftien jaar en heel wat moeite om Fury Road te maken. Steeds kwam er wat tussen. Afhakende hoofdrolspelers, dorre Australische vlaktes die plots veranderen in knalgroene weides, gedoe met financiers en natuurlijk de twee Happy Feet-films.

Een zware bevalling dus, maar al het extra werk en de lange productietijd hebben wel bijgedragen aan een van de beste films van het jaar.

Eerst in het kort even de synopsis: Max Rockatansky (Tom Hardy) wordt gevangen gehouden door de als een soort farao heersende Immortan Joe (Hugh Keays-Byrne) en zijn fanatieke aanbidders, de War Boys. Dankzij zijn bloedgroep krijgt hij de dubieuze eer om als levende bloedzak te mogen fungeren voor Nux (Nicholas Hoult), een War Boy die wel een infuusje kan gebruiken. Wanneer Imperator Furiosa (Charlize Theron), een van Joe’s generaals, ertussenuit piept met een wagen vol brandstof en Joe’s persoonlijke fokprogramma: zijn bruiden, wordt Max gemuilkorfd en al aan een auto gehangen en Nux gaat in de achtervolging, op jacht naar Furiosa.

Fury Road is naar alle waarschijnlijkheid de meest spectaculaire film die dit jaar op het witte doek te zien is, en ik moet heel hard nadenken om er een op te kunnen noemen die enigszins in de buurt komt qua inventieve actie. Doordat de film al zo lamg in productie was, konden de stuntmannen naar hartelust oefenen op de bizarre crashes en andere gemotoriseerde gekte die Miller verzonnen heeft. Een groot gedeelte van de actie is dan ook gewoon fysiek uitgevoerd en komt niet uit de computer. Het schijnt dat Miller zowat alle karakters die Fury Road bevolken een uitgebreide backstory heeft meegegeven, of ze nu een paar seconden in beeld zijn of een paar uur. Tussen al deze kleurrijke of juist superstoffige types is er eentje die ik wel echt even moet melden: zijn naam wordt niet genoemd, maar volgens de aftiteling heet hij Coma, The Doof Warrior. Coma is een in een felrode onesie gestoken malloot die al hangend voor een muur van versterkers de troepen van Immortan Joe van de nodige metalklanken voorziet met zijn vuurspuwende gitaar. Geniaal.

Een term die ik wel vaker zou kunnen gebruiken. Ik zou nog uren kunnen doorgaan over bijvoorbeeld de cast, de aankleding, de muziek, maar ik zal het kort houden. Iedereen die van actiefilms in het algemeen en post-apocalyptische in het bijzonder houdt, móet Mad Max: Fury Road gaan zien. Nu!

Er is nog wel iets wat ik kwijt wil. Ik stoor me enorm aan de discussie die momenteel gaande is over het feministisch gehalte van de film. Er zijn mannen – Meninisten noemen ze zichzelf – die oproepen tot een boycot van de film omdat het een verdekt feministisch pamflet zou zijn. Tegelijkertijd zijn er hardcore feministen die de film afdoen als een mannelijke geweldsfantasie waarin toevallig wat vrouwen zitten. En dat die er uitzien als supermodellen is natuurlijk helemaal een schande. Tsja. Ik kan er als man misschien niet echt over oordelen wat feministisch is of niet, maar volgens mij is Fury Road simpelweg een film waarin de acties van de vrouwelijke hoofdpersonen leidend zijn in het verhaal en de mannen óf meehelpen (Max en Nux) óf juist tegenstand bieden (Immortan Joe en zijn kornuiten). Daar is toch niets mis mee?


"Doordat de film al zo lang in productie was, konden de stuntmannen naar hartelust oefenen op de bizarre crashes en andere gemotoriseerde gekte die Miller verzonnen heeft."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.