Jupiter Ascending (2015)

De Nederlandse taal is niet toereikend om Jupiter Ascending te beschrijven. Ik zoek dan ook mijn toevlucht tot een mooi Engels woord: Clusterfuck. De nieuwste van broer en zus Wachowski is namelijk een opeenstapeling van vreemde ideeën.

Het gaat al mis bij de casting van Mila Kunis en Channing Tatum in de hoofdrollen. Ten eerste hebben ze totaal geen chemie samen, waardoor hun obligate liefdesverhaaltje nogal gefroceerd en op de automatische piloot afgeraffeld wordt. Daarnaast is Mila Kunis totaal niet geschikt voor een rol als deze. Ze drentelt redelijk onaangedaan door de bizarre gebeurtenissen om haar heen, en laat zich keer op keer redden door superheld Caine, maar wacht… ik loop op de zaken vooruit. Ik ga een poging wagen het ‘plot’ uit te leggen. Mila speelt Jupiter Jones, een wc-schrobbende immigrantendochter die de reïncarnatie is van een vermoorde intergalactische koningin. Channing speelt Caine, een genetisch gemanipuleerde half-albino wolfman (of is het manwolf?) met vliegschoenen en puntoren die is ingehuurd om Jupiter op te sporen. Zijn opdrachtgever is niemand minder dan een van die ruimteroyals, Prins Titus, die als plan heeft om te trouwen met de reïncarnatie van zijn moeder om zo haar rijkdommen te erven. Over een moedercomplex gesproken. Zijn nog boosaardigere broer Balem (Eddie Redmayne – kom ik zo op terug) is daar natuurlijk niet echt happy mee en die probeert roet in het eten te gooien.

OKé waar was ik gebleven… de cast. Naast het tot elkaar veroordeelde koppeltje Kunis en Tatum maakt ook de Oscar®-genomineerde(!) Eddie Redmayne zich volkomen belachelijk in zijn rol van Balem. Onbegrijpelijk. Hij fluistert en hijgt als een schorre kraai zijn regeltjes tekst, af en toe uitbarstend in een ridicuul geschreeuw. Als het niet zo tenenkrommend was, had ik erom kunnen lachen. Daarnaast heeft hij – het is lullig om over zijn uiterlijk te beginnen, toch doe ik het – een hoofd waar ik slechts met moeite naar kan kijken. Als gehandicapt genie komt hij er mee weg, hier niet.

Wat misschien wel nóg onbegrijpelijker is, is het feit dat de Wachowski’s zo misgekleund hebben met het scenario, ze jatten zelfs uit hun eigen oeuvre. Het gegeven dat de mensen op aarde slechts gebruikt worden als grondstof voor het welzijn van superieure wezens van andere planeten lijkt wel erg op dat van The Matrix. Ze zijn duidelijk ergens het spoor kwijt geraakt in hun eigen enthousiasme. Toch hoop ik dat Jupiter Ascending niet al te erg flopt, want ze kúnnen het wel, alleen met deze film is het duidelijk ergens misgegaan. Oh ja, spoilertje: Sean Bean haalt zowaar het einde van de film.


"Hij fluistert en hijgt als een schorre kraai zijn regeltjes tekst, af en toe uitbarstend in een ridicuul geschreeuw."

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.