Ninja Turtles (2014)

Er zit welgeteld één leuk stukje in Ninja Turtles. De vier gemuteerde schildpadden staan in een lift en in afwachting van het eindgevecht met aartsvijand Shredder beatboxen en rappen ze wat om de spanning te breken. Geinig. De rest van de film is dat niet.

Ik verwacht van een reboot van de jaren tachtig (teken)films heus geen Oscar-materiaal, maar wat Jonathan Liebesmann hier samen met Michael Bay’s productiebedrijf in elkaar gebroddeld heeft is wel heel erg matig. Hij maakt al meteen de fout om aanvankelijk niet op de turtles zelf te focussen maar op de totaal oninteressante reporter April O’Neill (gespeeld door de immer pruilende Megan Fox) die door niemand geloofd wordt wanneer ze verslag probert te doen van de ondergronds opererende schildpadden. Boring.

Dat de Turtles er na hun restyle enigszins vreemd uitzien en klinken (Johnny Knoxville als Leonardo…?) stoorde me nog het minste. De cgi is best oké. Daar houden de positieve punten wel zo’n beetje op. Een zo uit een videogame gestapte bad guy die ondanks zijn enorme arsenaal aan steekwapens vooral sneu overkomt en het slappe voorspelbare plot waarin toeval niet bestaat en alles en iedereen op de een of andere manier met elkaar verbonden is, maken dit een van de grootste zeperds van 2014. Alsof dit allemaal nog niet erg genoeg is, heeft Liebesmann er ook een handje van om drukke actiescènes met een heerlijk schuddende camera vast te leggen. In 3D heb je na zo’n twee uur van dit gedoe dus gegarandeerd een fikse hoofdpijn.


"Een van de grootste zeperds van 2014."

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.