Noah (2014)

Darren Aronofsky haalt zich met Noah waarschijnlijk de woede op de hals van fanatieke bijbelfans. Hij volgt het verhaal van die man met zijn bootje vol dieren namelijk niet letterlijk volgens de heilige geschriften, maar maakt er zijn eigen fantasy-epos van. Hoe durft hij!

Het verhaal uit de bijbel is bekend: Noach krijgt in visioenen door dat hij niet op zijn luie reet mag gaan zitten, besjes eten, maar dat er werk aan de winkel is. Als hij wil dat er nog wat leven over is op onze aardkloot, dat hij dan maar even, chop chop, een boot moet bouwen om de onschuldige dieren en zijn eigen gezin te redden van Gods moodswings. De schepper is namelijk van plan om met een zondvloed zijn eigen creaties te verzuipen. Hij blijkt niet tevreden te zijn over zijn eigen broddelwerk: de mens. Die afstammelingen van Adam en Eva maken er een zooitje van waarbij vooral de bloedlijn van broedermoordenaar Kaïn uitblinkt in geweld en goddeloosheid. Daar moet dus ingegrepen worden.

Noach (Russel Crowe) hoeft niet alles in zijn eentje te doen, maar krijgt hulp van zijn grootvader annex tovenaar Methuselah (Anthony Hopkins) en een enclave gevallen engelen, die er in Aronofsky visie uitzien als kolossale rotsmonsters. Jaren later, wanneer de boot goed en wel af is, krijgt hij het aan de stok met de boosaardige koning Tubal-Cain (Ray Winstone) die ook wel doorheeft dat er iets aan de hand is, en die boot vol dieren eerder ziet als een goed gevulde voedselkast dan als reddingsboot.

Noah is met afstand een van de meest vreemde films die ik dit jaar gezien heb. Dat Aronofsky het bijbelverhaal omgebouwd heeft tot fantasy is niet eens zo heel raar, het blijft toch een uitermate bizar fictie-verhaal. Nee, halverwege de film worden de verstandhoudingen tussen de personages flink op zijn kop gezet. Weldoener Noah blijkt niet zulke leuke trekjes te hebben en dat er wat spanning ontstaat tussen hem en zijn familieleden is een understatement van formaat. Naar verluid heeft Aronofksy enorm moeten knokken om zijn versie van het script daadwerkelijk te mogen maken, want de filmstudio zag maar weinig brood in zo’n grillige protagonist Gelukkig heeft de regisseur zijn zin gekregen, want het maakt de hoofdpersoon wel meteen een stuk interessanter. Russel Crowe heeft hier dus genoeg moeilijke stof om zijn tanden in te kunnen zetten, en bewijst toch maar weer dat hij een van de groteren is. Daar steekt Emma Watson schril bij af in de rol van aangenomen dochter Ila, ze blijft toch altijd ergens een beetje Hermione, hoe ze ook haar best doet. De rest van de cast is echter vlekkeloos, Ray Winstone maakt bijvoorbeeld weer een imposante engerd van Tubal-Cain en zelfs Logan Lerman (The Three Musketeers) is goed als Noachs twijfelende zoon Ham.

Of Noah nu een film is die ik echt aan kan raden, weet ik niet, daar is hij toch wat te vreemd en naargeestig voor, maar het ziet er dankzij de big-budget special effects allemaal wel prachtig uit. Daarnaast ben ik wel blij dat eigenwijze types als Aronofsky nog steeds de kans krijgen om gedurfde dingen te doen die een groot deel van de gelovige medemens niet zal kunnen waarderen.


"Noah is met afstand een van de meest vreemde films die ik dit jaar gezien heb."

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.