Robocop (2014)

Na de miskleun die de vorige Verhoeven-remake Total Recall was, leek me een nieuwe versie van Robocop geen heel goed idee. Maar toen bleek dat Elite Squad regisseur José Padilha hem ging maken, ontstond er heel voorzichtig een klein sprankje hoop. Totdat er een erbarmelijk slechte eerste versie van het script uitlekte. Oei. Komt dit nog wel goed?

Padilha heeft het zich niet echt makkelijk gemaakt, zijn versie wijkt namelijk behoorlijk af van die van Verhoeven. Alleen het basisidee is hetzelfde: politieagent Alex Murphy wordt bijna vermoord en wordt opgelapt als half-man half-machine. Daar houden de vergelijkingen op.

Het is 2028 en de Verenigde Staten bemoeien zich nog steeds wereldwijd met alles en iedereen, en houden door middel van drones en robots de illusie van vrede en veiligheid in stand. Deze mechanische strijders worden gemaakt door OmniCorp en worden eigenlijk overal ingezet behalve in de VS zelf. Tot groot ongenoegen van OmniCorp directeur Raymond Sellars (Michael Keaton) wordt dat verboden door de zogenaamde Dreyfus-act. De senator die zijn naam gaf aan deze wet is namelijk fel gekant tegen het inzetten van zielloze machines die over leven en dood mogen beslissen. Sellars heeft dus een PR-probleempje. Totdat iemand op het lumineuze idee komt om dan maar een man in de machine te plaatsen.

De gedreven agent Alex Murphy (gespeeld door de Zweedse Joel Kinnaman van Snabba Cash en The Killing) overleeft amper een bomaanslag en wordt zo de perfecte kandidaat voor Sellars experiment. Hij wordt door de geniale maar opportunistische dokter Norton (Gary Oldman) omgetoverd tot Robocop. Aanvankelijk moet Murphy een beetje wennen aan het feit dat slechts zijn hoofd, zijn longen en zijn rechterhand resteren van wat ooit zijn lichaam was, maar bewapend met de gehele criminele database in zijn hoofd en een kekke taser gaat hij de strijd aan met de onderwereld van Detroit. Mét succes, want iedereen is dol op hem, en hij maakt in zijn eentje bijna heel de stad misdaadvrij. Totdat hij zijn eigen moord probeert op te lossen en er een beerput van corruptie opengaat die tot in de hoogste regionen van het bestuursapparaat reikt.

Ik ben blij dat Padilha zijn eigen sausje over het bronmateriaal gegooid heeft, want het resultaat is, zeker gezien mijn lage verwachtingen, wel geslaagd te noemen. De film leidt in de derde akte wel aan een ernstige vorm van cgi-blockbusteritis en is dankzij de PG-13 rating zo goed als bloedeloos, maar daar staan gelukkig genoeg goede dingen tegenover. Kinnaman is een adequate Alex Murphy die in tegenstelling tot de Robocop uit 1987 zijn geheugen nog heeft wanneer hij met het feit moet leren leven dat hij slechts een hoofd in een robotpak is en dus nooit meer normaal met zijn vrouw en kind om zal kunnen gaan. Verrassend veel drama dus voor een actiefilm. Er zitten eigenlijk maar weinig dissonanten in de cast, Samuel L. Jackson als presentator van een politiek programma en Jay Baruchel als gladdde marketingman zijn iets te lollig en neigen bijna naar parodie. Michael Keaton is daarentegen wel weer een lekker nare zakenman die zelf niet door lijkt te hebben dat hij eigenlijk de bad guy is.

Ik had het niet verwacht, maar deze remake heeft ondanks de issues, zeker zijn momenten en hoeft dus niet meteen op de schroothoop en hij is zéker beter dan de vreselijke Robocop-sequels en tv-series.


"Aanvankelijk moet Murphy een beetje wennen aan het feit dat slechts zijn hoofd, zijn longen en zijn rechterhand resteren van wat ooit zijn lichaam was"

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.