American Hustle (2013)

David O. Russell is on a roll, de Oscar-nominaties voor zijn nieuwste productie American Hustle zijn nog nèt op twee handen te tellen. Allemaal leuk en aardig, maar is de film eigenlijk wel zo bijzonder als al deze hosanna-verklaringen doen vermoeden?

Het verhaal van American Hustle is gebaseerd op het ABSCAM-schandaal uit de jaren zeventig. Oplichter Irving Rosenfeld (Christian Bale die zichzelf een fraaie horeca-spoiler heeft aangevreten) loopt tegen de lamp en moet noodgedwongen meehelpen aan een FBI-operatie die erop gericht is om grootscheepse corruptie aan te pakken. Samen met zijn partner in crime Sydney Prosser (Amy Adams) en de overambitieuze FBI-agent Richard DiMaso (Bradley Cooper) hebben ze als doel om door middel van een rijke nep-sheik dubieuze investeerders te lokken.

Een van de geïnteresseerden is de populaire burgemeester Carmine Polito (Jeremey Renner) die eigenlijk geen slechte bedoelingen heeft, maar die simpelweg door zijn budget heenraakt en dus creatief met zijn middelen om moet gaan. Er ontstaat een vriendschap tussen de oplichter en de burgemeester en Rosenfeld krijgt steeds grotere morele bezwaren om zijn nieuwe vriend erin te luizen. Dat is niet het enige probleem, zijn niet al te snuggere vrouw Rosalyn (Jennifer Lawwrence) dreigt met haar losbandige gedrag nog meer roet in het eten te gooien.

Vooropgesteld: American Hustle is wederom een goede film, met een geweldige cast, maar ik vind al die lof wat overdreven. De jaren zeventig sfeer is goed getroffen, maar ik kreeg door de malle kleren en kapsels wel een beetje een Kijk-Ons-Eens-Lekker-Gek-Doen-gevoel.

En dan de tieten (als er zo schaamteloos op gefocust wordt zoals Russell doet, dan zijn het geen borsten meer, maar gewoon tieten, hoor…) van zowel Amy Adams als Jennifer Lawrence, die verdienen een eigen alinea. Bij deze. Natuurlijk horen die jurken met duizelingwekkende decolletés bij hun rollen; Adams’ karakter Sydney gebruikt haar charmes om haar oplichtingspraktijken kracht bij te zetten en de door Lawrence gespeelde Rosalyn is gewoon een sloerie, maar toch… Soms is het gewoon te veel.

Dit soort dingetjes, en het wat zwalkende plot weerhouden de film ervan een klassieker te zijn, maar vermakelijk is het allemaal wel.


"De jaren zeventig sfeer is goed getroffen, maar ik kreeg door de malle kleren en kapsels wel een beetje een Kijk-Ons-Eens-Lekker-Gek-Doen-gevoel."

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.