Catch .44 (2011)

Bruce Willis kijkt op de filmposter van Catch .44 alsof hij heel veel spijt heeft dat hij meegewerkt heeft aan deze slappe Tarantino-imitatie. Een boer met kiespijn, ik lach wel, maar ik ben niet blij. En hij heeft er waarschijnlijk nog een riant salaris aan overgehouden ook, kun je nagaan hoe je je voelt als je de volle mep hebt betaald voor een bioscoopkaartje.

In het kort waar de film over gaat: Drie dartele dames (Nikki Reed, Malin Akerman en die rooie vampirella uit True Blood waarvan ik de naam ben vergeten) lossen klusjes op voor een maffiabaas (Bruce Willis) en alles loopt uit de hand. Heel veel meer is het niet. Of het moet de vermoeiende gimmick zijn van dezelfde gebeurtenissen uit verschillende oogpunten te laten zien en de chronologie door elkaar te husselen.
Dutch Filmworks heeft wel vaker de neiging om oudere films – deze is uit 2011 – nog even in de bioscoop uit te brengen zodat ze later weg kunnen stoffen in de knakenbak bij de Saturn en dat lot is Catch .44 van harte gegund, want het is huilen met de pet op. Het plot is een onnozel en vol debiele dialogen volgepropte Tarantino-rip off. Zelfs de overvalscène is schaamteloos geleend uit Pulp Fiction. Op papier lijkt het nog wel wat, die cast, maar Bruce Willis staat op de automatische piloot en de drie actrices moeten vooral constant kibbelen met elkaar. Eigenlijk doet alleen Forest Whitaker nog enigszins zijn best met gekke accenten en zijn hangoog nóg lodderiger, maar dat redt de film natuurlijk niet.


"Een onnozel en vol debiele dialogen volgepropte Tarantino-rip off"

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.