Deftones – Koi No Yokan (2012)

Na het beluisteren van Koi No Yokan, besef ik me wat voor ouwe lul ik ben geworden. Het is namelijk alweer bijna twintig jaar geleden dat ik hun eerste plaat Adrenaline voor het eerst in mijn cd-laatje (kent u die nog?) schoof. ‘Wat een homo-muziek’ vonden mijn metalvriendjes, maar ik vond het fantastisch. Dan maar een homo. Op hun zevende plaat klinken ze weer net zo fris als toen.

Natuurlijk is er – ook muzikaal – veel gebeurd in die jaren en dat is te horen. Koi No Yokan is te beluisteren als fijne samenvatting van al hun platen zonder dat ze voorspelbaar of geforceerd hip zijn geworden. Iets wat niet van de meeste van hun generatiegenoten uit de ‘nu-metal’ dagen gezegd kan worden. Beukende lompe riffs van gitarist Stephen Carpenter worden afgewisseld met prachtige gevoelige soundscapes waarbij zanger Chino Moreno zijn flexibele stem nog altijd met maximaal effect weet in te zetten. Zijn zanglijnen gaan altijd net even een andere kant op dan je zou verwachten. Hun vorige plaat Diamond Eyes (de eerste zonder de toen nog in coma liggende bassist Chi Cheng) was al niet misselijk, maar Koi No Yokan is net weer iets beter. Voer voor jaarlijstjes dus.


"Voer voor jaarlijstjes"

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.