Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011)

En toen was er zomaar een einde aan de avonturen van de bebrilde tovenaarsleerling. Ondanks dat de filmstudio nog wel zo snugger was geweest om het laatste deel in tweeën te hakken zodat het onvermijdelijke zwarte gat nog een deeltje uitgesteld kon worden. Maar nu is het toch echt afgelopen. En hoe.

Regisseur David Yates heeft zich in vier delen ontpopt tot een ware meester in het verfilmen van het Potter-universum. Echt een duidelijke eigen stijl heeft hij niet, maar elk deel wat hij regisseerde was beter dan het vorige. Deathly Hallows deel 1 leed – heel begrijpelijk – onder het gebrek van een derde akte, maar deel twee is één grote climax waar alle registers vol open getrokken worden. Het verhaal is verder duidelijk, iedereen die op enige wijze interesse heeft in Harry Potter, heeft waarschijnlijk het boek gelezen of inmiddels de film gezien dus over het plot kan ik kort zijn. Harry kan Voldemort alleen verslaan als hij de deeltjes van Voldemorts ziel, die her en der verspreid zijn in een aantal objecten, vernietigt. Voldemort zelf rammelt intussen met zijn leger Deatheaters aan de poort van Hogwarts dus het is fucking oorlog. En in oorlog vallen slachtoffers. Dat hakt er bij de ene wat meer in dan de ander maar iemand die helemaal onbewogen door deel twee heenkomt is wel een enorm ijskonijn.

Eigenlijk is de hele Harry Potter-filmreeks uniek in zijn soort, want waar kon je eerder een hele groep jonge kinderen zien opgroeien tot een aantal zeer capabele acteurs? Daniel Radcliffe maakt indruk en het moment waarop Harry moederziel alleen de strijd aan wil gaan met zijn aartsvijand is een moment van grote klasse. Als hij het Swiebertje-effect weet te vermijden zit dat met zijn toekomstige carrière wel snor denk ik. Maar ook Rupert Grint en Emma Watson als het onvermijdelijke liefdespaar Ron en Hermione vullen de drie-eenheid die ze inmiddels samen met Harry geworden zijn goed aan. Ook de gevestigde orde ‘volwassen’ acteurs zijn weer erg goed bezig waarbij vooral Alan Rickman als de getroubleerde Snape een fantastische prestatie aflevert. Maar een film valt en staat bij een goede bad guy. Ralph Fiennes is als Voldemort met zijn ontbrekende neus en kale kop vol onsmakelijke aders natuurlijk visueel al behoorlijk creepy, maar hij geeft de foute tovenaar ook een bepaalde kwetsbaarheid en onberekenbaarheid mee die hem alleen maar enger maken.

Heb ik dan helemaal niks te zeiken? Natuurlijk wel, zo ben ik. Het epiloogstukje had voor mij wel wat minder lullig gekund, de oudmakende make-up op de personages die de strijd met Voldemort overleefd hebben zag er eigenlijk alleen maar potsierlijk uit. Maar ach, dit is natuurlijk alleen maar muggezifterij. We hebben ons acht films lang kunnen storten in de magische wereld van J.K. Rowling en het is een mooie weg geweest. Van regisseur Chris Columbus’ Disney-esque begin via Alfonso Cuarons pikzwarte Prisoner of Azkaban naar Yates’ triomftocht die The Deathly Hallows heet. Ik heb genoten.


"We hebben ons acht films lang kunnen storten in de magische wereld van J.K. Rowling en het is een mooie weg geweest"

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.