Never Let Me Go (2010)

Door een wetenschappelijke doorbraak in de jaren vijftig – klonen – is de gemiddelde levensverwachting opgekrikt naar zo’n jaartje of honderd. Op verschillende kostscholen annex kloonboerderijen worden deze creaties zo geïndoctrineerd dat ze als makke lammetjes keurig netjes hun organen afstaan aan hun originelen. We volgen drie van deze kinderen, de wat vreemde Tommy, de sletterige Ruth en Kathy, de vertelster van de film, die Tommy wel ziet zitten, maar achter het net vist.

We skippen een aantal jaar verder en  de drie zijn inmiddels jongvolwassen en beginnen zich dingen af te vragen over hun situatie. Ze zijn inmiddels afgescheept naar een nieuw onderkomen waar ze zich mogen voorbereiden op het komende donorschap. Kathy (Carey Mulligan) ziet met lede ogen aan hoe Ruth (Keira Knightley) Tommy (Andrew ‘Spider-Man‘ Garfield) voor haar neus wegkaapt en ze besluit ‘carer’ te worden. Dat zijn een soort donorbuddies die de klonen helpen bij het verwerken van de donaties en de onvermijdelijke ‘vervolmaking’ oftewel de dood. Wanneer ze jaren later per toeval weer in aanraking komt met Ruth is deze al goed op weg naar haar fatale donatie en betuigt spijt aan Kathy voor het claimen van Tommy, terwijl de liefde tussen hem en Kathy juist meer kans van slagen zou hebben, maar er is nog hoop. Het gerucht gaat dat klonen die de ware liefde hebben gevonden afstel van hun donaties kunnen krijgen. En Ruth weet bij wie, haar laatste goede daad is het doorgeven van deze informatie aan Kathy.

Never Let Me Go is onvervalste science fiction, maar dan van het soort zonder ruimteschepen, aliens of robots. Niets van dat al in deze behoorlijk slaapverwekkende verfiliming van Kazuo Ishiguro’s gelijknamige roman. De dystopische omgeving waarin de klonen leven is boeiender dan de personages zelf en dat is jammer. Regisseur Mark Romanek heeft dan wel een wereld gecreëerd die er prachtig retro uitziet, maar waarin de personages flets en oninteressant overkomen. Misschien is dat wel juist zijn bedoeling, we hebben hier immers te maken met klonen, maar het maakte de film er niet minder traag om. Verder niets dan lof over de cast, zelfs Keira Knightley was overtuigend, maar toch mist er iets.

Wat me vooral stoorde – en dat is natuurlijk vooral toe te wijzen aan het oorspronkelijk boek – is de slappe houding van de hoofdpersonen die alles maar over zich heen laten komen. Natuurlijk, ze zijn gehersenspoeld dus hun wereldvreemde houding is begrijpelijk, maar ze zijn wel heel erg meegaand. En over de halfslachtige ’too little too late’ poging van Tommy en Kathy om onder hun lot uit te komen zou zelfs de grootste optimist zijn twijfels hebben. Michael Bay zou er tenminste nog explosies en guns en lekkere wijven aan toegevoegd hebben, en de film The Island genoemd hebben of zo. Maar ja, dit is Never Let Me Go en een geheel ander genre. Geeft niks, maar aan mij is het niet helemaal besteed.


"Michael Bay zou er tenminste nog explosies, guns en lekkere wijven aan toegevoegd hebben, en de film The Island genoemd hebben."

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.