Rango (2011)

De in een knalrood bloemenshirt gestoken naamloze kameleon heeft een overzichtelijk maar wat eenzaam leventje in zijn terrarium. Hij heeft slechts gezelschap van een plastic opwindvis en een halve barbie, maar gelukkig heeft hij een enorme fantasie en leeft hij zich uit in theatrale voorstellingen, totdat hij op een dag letterlijk uit zijn comfortabele leventje geslingerd wordt en in de verzengende hitte van de woestijn terecht komt.

Hij ontmoet een half platgereden opossum (Alfred Molina) die hem de weg wijst en na een barre tocht komt hij terecht in het stadje Dirt, waar al gauw blijkt dat de bewoners te kampen hebben met een aantal flinke problemen. Niet alleen worden ze geteisterd door boeven als Rattlesnake Jake (Bill Nighy) en Bad Bill (Ray Winstone) ook het zo kostbare water begint langzaam maar zeker op te raken. Echt op vreemdelingen zitten ze dus niet te wachten. Nadat hij zichzelf tot Rango gedoopt heeft besluit onze held om zich een stuk stoerder voor te doen dan hij is en na een per ongeluk gewonnen confrontatie met een adelaar wordt hij tot nieuwe sheriff van het dorp benoemd. Aan hem de taak om het mysterie van het verdwijnende water op te lossen en het stadje te bevrijden van criminele elementen.

De kameleon met de kromme nek wordt van een stem voorzien door Johnny Depp en dat in combinatie met de stoffige omgeving en het rode hemd doen meteen denken aan Fear and Loathing in Las Vegas. Het is dan ook vast geen toeval dat we al in de eerste minuten van Rango getrakteerd worden op een grappige Hunter S. Thompson cameo. Die kom je niet zo snel tegen in de gemiddelde 3d animatie. We hebben hier dan ook niet te maken met Dreamworks of Pixar. Rango is namelijk een bedenksel van regisseur Gore Verbinski (Pirates of the Caribbean) die het  samen met George Lucas’ ILM over een heel andere boeg heeft gegooid. Niks geen schattige, fluffy beestjes die het goed zouden doen bij een Happy Meal. Nee, de wereld van Rango is stoffig, harig, rimpelig en soms gewoon bar lelijk. De pratende dieren zijn supergedetailleerd vormgegeven in een bizarre realistische stijl. Petje af voor de ontwerpers en animatoren. Het zou me dan ook niets verbazen als volgend jaar de Oscar voor beste 3d animatie voor de verwende neusjes van Pixar weggegkaapt zou worden door de verwarde hagedis.

Het verhaal van Rango is een mooie ode aan de spaghetti westerns, die de clichés uit het genre met liefde omarmt en er zijn eigen draai aan geeft. Of het echt geschikt is voor kinderen denk ik niet, daar zijn de dreigende toon en de niet al te aaibare karakters veel te vreemd voor waarschijnlijk en waarom de film een nasynchronistaie nodig had is voor mij ook een raadsel. In de originele versie kunnen de volwassenen namelijk gewoon genieten van Johnny Depps geweldige performance als de wereldvreemde en klungelige hagedis. De rest van de stemmencast is daarnaast ook niet misselijk met types als Bill Nighy in de rol van de akelige ratelslang Jake en Ned Beatty als de onbetrouwbare schildpad burgemeester. Het feets is helemaal compleet als Timothy Olyphant een leuke Clint Eastwood-imitatie mag doen als de Geest van het Westen.

Het is duidelijk, ik heb enorm genoten van de malle wild west capriolen van Rango en ik hoop dan ook dat meer studio’s in zullen zien dat er genoeg plek is voor wat meer volwassen 3d animaties naast de kindvriendelijke creaties van grote namen als Pixar en Dreamworks.


"Niks geen schattige, fluffy beestjes die het goed zouden doen bij een Happy Meal. Nee, de wereld van Rango is stoffig, harig, rimpelig en soms gewoon bar lelijk."

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.