Avengers: Endgame (2019)

(GEEN SPOILERS) Avengers: Endgame is niet zomaar een film, het is de afsluiting van een fenomeen wat 11 jaar en 22 films geleden begon. Een paar dagen na de release heeft de film wereldwijd al meer dan een miljard opgebracht. En dan nóg zijn er mensen die beweren dat het grote publiek die superhelden in die gekke pakjes inmiddels wel zat zijn.

De blauwe ribbelkin-gigant Thanos liet in de vorige Avengers-film Infinity War met een knip van zijn vingers de helft van al het leven in het universum tot stof vergaan, waaronder een groot gedeelte van de Marvel-helden. De overgebleven Captain America, Iron Man, Thor, Black Widow, Hawkeye, de Hulk en Rocket Raccoon zullen met een wel heel ingenieus plan moeten komen om de ‘snap’ van Thanos ongedaan te maken. Hulp komt er in de vorm van de van verre komende Captain Marvel en de doodgewaande Ant-Man Scott Lang die het grote verdwijnen wel overleefde maar vast zat in het microscopische universum van de Quantum Realm. Om spoilers te voorkomen zal ik niet verder ingaan op hun plan, maar ik kan wel melden dat het aanvoelt als een soort Marvel’s Greatest Hits. En dan heb ik eigenlijk al teveel gezegd.
We weten natuurlijk allang dat er vervolgen aangekondigd zijn van populaire karakters als Spider-Man (het in juli dit jaar uitkomende Far from Home is officieel het laatste deel van Marvel’s Phase 3) en Black Panther, dus het is niet zozeer de vraag óf ze terugkomen, maar wanneer en hoe. En dát maakt Endgame zo goed. Dat ook een toch wat cynisch type als ik, die al teveel informatie heeft over aflopende contracten van acteurs en dergelijke, met witte knokkels, de nagels diep in het pluche, zweet in de bilnaad op het puntje van de bioscoopstoel zit te stressen omdat ik me ernstig zorgen maak over het lot van mijn vriendjes en vriendinnetjes op het witte doek. Want dat zijn ze na al die jaren wel geworden.

Steve Rogers zal altijd een beetje een lulletje rozenwater blijven, maar hij heeft wel karakter. Maar ook de arrogantie van Tony Stark, de gedrevenheid van zowel Natasha Romanoff als Clint Barton, het ongemakkelijke genie van Bruce Banner en de swagger van Thor, ongeacht wie het wel of niet overleeft, ik zou ze allemaal missen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de nieuwe batch helden die ná de originele Avengers verschenen zijn. Het is dus vrij uniek wat Marvel in al die jaren voor elkaar gekregen heeft. Het niveau van de delen wisselde onderling wel wat, maar echt slecht waren ze nooit (nee, zelfs Iron Man 2 en Thor: The Dark World niet, naar mijn bescheiden mening). Dit concept, een coherent, gedeeld universum, is iets wat de concurrentie wanhopig probeert te kopiëren – DC’s Justice League, kuch kuch – maar wat vooralsnog nog niemand gelukt is. Of het Marvel zelf ook weer gaat lukken met de nog komende Phase 4 films, geen idee, dat zal de toekomst uitwijzen, maar met Endgame sluiten de Russo broers het eerste boek in ieder geval op grandioze wijze af. Een lach, een traan, en vooral heel veel spektakel.


"Endgame mag dan wel een veredeld ererondje zijn waarin Marvel vooral schouderklopjes aan zichzelf uitdeelt en de fans bedient, maar potverdikkie wat is het goed!"

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.