Hellboy (2019)

Na het grote succes van de wat meer obscure supertypes Deadpool en Venom, komt iemand op het lumineuze idee om een reboot te maken van die rooie boy uit de hel. Na het afhaken van zowel regisseur Guillermo del Toro als hoofdrolspeler Ron Perlman zat er toch al geen derde deel meer in.

De grootste kritiek op de twee films van del Toro was dat ze weinig meer van doen hadden met het bronmateriaal en dat klopt wel ten dele, maar die films waren tenminste wél fantasierijk en liefdevol gemaakt. Iets waar ik na het zien van deze versie ernstig aan twijfel of dat hier het geval was. ‘We blijven dichter bij de originele comics!’ riepen zowel regisseur Neil Marshal (The Descent, Centurion) als geestelijk vader Mike Mignola. En ja, er worden hier en daar letterlijk scènes uit de comis overgenomen, maar zonder context slaan die eigenlijk nergens op.

Het gaat al mis bij de eerste minuten van de film, in een cheap ogende zwart-wit proloog wordt de heks Nimue (Milla Jovovich) geïntroduceerd, die door koning Arthur hemzelf in stukken gehakt wordt en keurig netjes in houten kistjes door heel Brittanië verspreid wordt. Die brokken heks blijven natuurlijk niet gescheiden, dat snapt een kind. Plotsklaps switchen we naar Mexico waar Hellboy zich het leplazarus zuipt en vecht met een luchadorvampier. Natuurlijk. Er zijn ook nog ergens reuzen in Engeland, dus Hellboy mag ook hier opdraven om mee op jacht te gaan. Uiteraard, waarom ook niet? Er is ook nog een wrokkig reuzenzwijn dat het op hem gemunt heeft, dus daar moet ook mee geknokt worden. En zo stuitert onze rode held van de ene naar de andere situatie waar hij eigenlijk maar bar weinig voor elkaar krijgt. Hij valt vooral heel vaak en hard.

Regisseur Marshall heeft niet alleen moeite een coherent verhaal neer te zetten, ook de cast valt tegen. Ian McShane (Deadwood, John Wick) speelt Hellboys pleegvader Trevor Bruttenholm als een arrogante betweter en Hellboy zelf komt in de versie van David Harbour (Stranger Things) over als een geestelijk beperkte redneck. Ook bijfiguren als de weerjaguar Daimio en het medium Alice zijn maar slappe aftreksels van hun versies uit de comics. Jammer.

Ook jammer zijn de special effects, die zijn soms echt om te grienen zo knullig. Ze zijn af en toe heel erg smerig, dat dan weer wel. Maar dat is toch echt niet genoeg. Misschien dat iemand die wat minder Hellboy-nerd is als ondergetekende plezier kan beleven aan deze cynisch in elkaar gedraaide meuk, maar ik vond het vooral teleurstellend.


"Er wordt ergens in de film heel meta gehint op een sequel, maar dat gaat hem echt niet worden hoor..."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.