Toppers en Floppers 2018

2018 is voorbij en ik heb weer zoveel fraais gezien dat kiezen en op volgorde zetten haast niet te doen is. Dat doe ik dan ook maar niet. Dus, without further ado:

Films:

Mandy
Een koortsdroom van een metal-videoclip gedragen door een volledig ontketende Nicolas Cage.

Avengers: Infinity War / Black Panther
Kaching! zegt de Marvel-kassa, en terecht, want zowel Infinity War als Black Panther zijn niet alleen financieel maar ook artistiek gezien grote successen.

Halloween
David Gordon Green en Danny McBride zijn niet de meest voor de hand liggende namen voor de Halloween reboot, maar ze verrassen met een heerlijke lompe slasher inclusief een badass rol van de peetmoeder der final girls Jamie Lee Curtis.

Searching
Het is niet de eerste maar wel een van de beste films die zich compleet afspeelt op verschillende computer- en telefoonschermen. Retespannend en John Cho is geweldig als wanhopige vader die op zoek gaat naar zijn verdwenen dochter.

Widows
Steve McQueen gaat na zware films als 12 Years a Slave en Shame op de pulptoer met een heerlijke heistfilm met glansrollen voor Viola Davis, Daniel Kaluuya en Elizabeth Debicki.

The Ballad of Buster Scruggs
Het wilde Westen gezien door de bijzondere lens van de The Coen Brothers in een zestal korte films van hoog niveau.

Sorry to Bother You
Bizar, verontrustend, hilarisch. Boots Riley’s debuutfilm is uniek in zijn soort.

Apostle
Dan Stevens krijgt het aan het begin van de 20e eeuw aan de stok met een occulte sekte die zijn zus ontvoerd heeft. Gareth Evans (The Raid 1 + 2) levert de meest naargeestige en sadistische film van 2018 af.

Hereditary
De hype was enorm, maar wel terecht. Geen extreme jumpscares, wel een fantastische Toni Colette. Gratis rillingen over je rug voor de rest van je leven als je iemand met zijn tong hoort klakken.

Annihilation
Prachtige atmosferische scifi die helaas alleen op het kleine scherm te streamen is. Deze had ik graag in vol ornaat in de bios gezien.

(Nog) niet gezien: Into the Spider-verse, A Star is Born, The Favourite, Suspiria


Floppers:

Jurrassic World: Fallen Kingdom
De eerste was ook niet geniaal, maar had wel zo zijn charme, die is hier echter wel uitgewerkt.

The Man who Killed Don Quixote
Ik vind het leuk voor Terry Gilliam dat hij eindelijk zijn fameuze door tegenslagen geplaagde film af heeft kunnen maken, maar ik had er wel wat meer van verwacht.

Catacombe
Clichématige sportfilm met een nogal slap en vervelend hoofdpersoon.


Muzique:

Idles – Joy as an act of resistance
Een lach, een traan, en ze willen vooral geen punk genoemd worden. Idles predikt naastenliefde maar dan op zijn meest sarcastisch.

Drug Church – Cheer
Felle indie hardcore punk met de nijdige zwartgallige teksten van zanger Patrick Kindlon als kers op de taart.

Tusky – Rated Gnar
Als een feniks met slagtandjes herrezen uit de as van John Coffey. Leuke frisse punkrock van eigen bodem.

Thrice – Palms
Zanger Dustin Kensrue heeft godzijdank zijn carrière als prediker weer ingeruild voor die van rockster.

Slugdge – Esoteric Malacology
Ik weet niet hoe ik de bandnaam uit moet spreken, maar de technisch hoogstaande death metal spreekt gelukkig voor zich.

Single Mothers – Through a Wall
Boos, hard, geweldig.

Daron Malakian and the Scars on Broadway – Dictator
System of a Down gitarist Daron Malakian is natuurlijk een beetje een flapdrol en zijn stem gaat dwars door alle irritatiegrenzen heen, maar aangezien we lang kunnen wachten op nieuw SOAD-werk ben ik toch wel blij dat hij dit al tien jaar op de plank liggende materiaal heeft uitgebracht.

The Armed – Only Love
Ze waren al lastig in een genre te vatten, maar met Only Love heeft The Armed nu echt alle muzikale trossen los gegooid.

The Dirty Nil – Master Volume
De Australische rockers staan altijd ‘aan’ en waar dit op hun vorige plaat wat vermoeiend werd, hebben ze op Master Volume een perfecte balans gevonden.


"Toppers & Floppers 2018"

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.