Mandy (2018)

Nicolas Cage is de ‘Not the Bees!’ en ‘MEGA-ACTING’-memes een beetje zat. En dan niet eens omdat hij zich beledigd voelt, maar meer omdat hij het zonde vindt dat de Rage Cage-momenten uit de context van de film worden gehaald en zo afbreuk doen aan de rest van de productie. Ik snap dat wel. In het geval van Panos Cosmatos’ laatste film Mandy kun je een hele freakshow aan Cage-momenten aan elkaar monteren, maar de film is zóveel meer dan dat.

Nicolas Cage speelt Red, een houthakker die met zijn liefje Mandy (Andrea Riseborough) in een knus huisje bij een meer woont. Ze zijn dol op elkaar en leiden een overzichtelijk leventje totdat hun geluk bruut verstoord wordt door een occulte sekte onder leiding van Jeremiah Sand (Linus Roache). Sand laat Mandy kidnappen en laat Red meer dood dan levend achter. De gebeurtenissen die dan volgen zijn te bizar voor woorden, maar bevatten globaal gezien de volgende ingrediënten: geweld, bloed, doodslag, drugs, in leer geklede demonen, kettingzaagduels, en Nicolas Cage in zijn witte onderbroek die al cokesnuivend en wodka-klokkend volledig door het lint gaat. Dat laatste klinkt hilarisch, maar het is juist een van de meer emotionele momenten. Het wordt vaak vergeten maar Nicolas Cage kan naast zijn overbekende maniakale uitbarstingen ook gewoon goed acteren, ik heb alleen het idee dat maar weinig regisseurs daar gebruik van kunnen of willen maken. Panos Cosmatos wilde Cage aanvankelijk dan ook voor de rol van sekteleider Sand hebben, maar (gelukkig) wist Cage hem te overtuigen en mocht hij Red spelen, een veel gelaagdere rol.

Mandy doet in sommige opzichten nog wel aan Cosmatos’ vorige film Beyond the Black Rainbow uit 2010 denken. Het verzadigde kleurgebruik, de bizarre personages en onconventionele structuur lijken een directe voortzetting van zijn stijl. Maar waar die film vooral op het visuele vlak excelleerde, was het me alleen nèt even te vaag allemaal. Wat dat betreft maakt Mandy veel meer indruk, en niet alleen vanwege Nicolas Cages acteerwerk, ook Linus Roache is bijzonder naar als de flamboyante ex-rockster/sekteleider.

De film is een bescheiden kassucces gebleken, dus ik hoop dat Cosmatos zijn eigenzinnige manier van filmmaken nog een tijdje kan voortzetten, en niet vroegtijdig ingelijfd wordt door een grote studio voor de één of andere megafranchise.


"De film is als een op hol geslagen Death Metal LP-hoes maar de sterke performances van Nicolas Cage en Andrea Riseborough geven de film ook een kloppend hart onder alle waanzin."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.