Overlord (2018)

Het is 6 juni, 1944: een groep Amerikaanse paratroopers staat op het punt gedropt te worden boven Normandië, wanneer hun vliegtuig neergehaald wordt door de Duitsers. Slechts vijf van hen weten de grond levend te bereiken. Was deze helse afdaling per parachute al gruwelijk, dat is nog niets vergeleken met wat ze te wachten staat in het Franse dorpje waar ze geland zijn.

Wanneer het Bad Robot-logo van J.J. Abrams productiemaatschappij in beeld komt, moet je er altijd een beetje rekening mee houden dat de film waar je naar zit te kijken plotseling met allerlei verrassingen op de proppen komt. In het geval van Overlord is dat gelukkig niet het geval. De film biedt precies wat de trailer belooft: een spannende oorlogsfilm met een dikke dosis horror.

De soldaten stuitten namelijk, naast enorme hoeveelheden Duitse soldaten, ook op een geheim nazi-laboratorium waar experimenten worden uitgevoerd op zowel levende als dode mensen. Want, zoals de überslechte commandant Wafner (Pilou Asbaek op zijn smerigst) het zo mooi verwoord: Hitlers duizendjarige rijk heeft ook duizendjarige strijders nodig. De experimenten zijn echter nog niet helemaal geslaagd, de onfortuinlijke proefkonijnen krijgen zacht gezegd nogal wat bijwerkingen te verduren. Sterk zijn ze wel, maar echt stabiel niet. Of ze vallen half uit elkaar of wringen hun lichaam in pijnlijk uitziende bochten, wat de coördinatie ook niet bepaald ten goede komt. Übermenschen zijn het niet dus, maar onze helden hebben het er toch maar knap lastig mee.

Regisseur Julius Avery (van het niet onaardige, maar enigszins onopvallende Son of a Gun met Ewan McGregor) heeft goed naar de adviezen van producer J.J. Abrams geluisterd, want met de actie in Overlord is het dik in orde. De sterke openingsscène met de desastreus verlopende dropping is bijvoorbeeld nagelbijtend spannend in beeld gebracht. De personages bestaan dan wel weer veelal uit stereotypen: de keiharde overlever, de wijsneus, de naieveling, de dappere verzetsstrijdster en natuurlijk de extreem kwaadaardige nazi. Niet echt orgineel, maar het werkt. En ook hier kan Wyatt Russell (inderdaad, de zoon van Kurt Russell en Goldie Hawn) laten zien dat zijn status als ‘rijzende ster’ zeer verdiend is. In de supervage serie Lodge 49 (aanrader!) speelt hij de rol van relaxte underachiever zeer overtuigend, maar in Overlord is hij een legitieme badass. Minstens zo badass is Mathilde Ollivier als de taaie Chloe, die de Duitsers net zo makkelijk met een automatisch geweer als een vlammenwerper te lijf gaat.

Van mij mogen films als Overlord wel weer wat vaker gemaakt worden. Geen moeilijk gedoe, allesomvattende filmuniversums of minutieus uitgeplotte trilogieën. Nee, gewoon een rechttoe rechtaan pulpy actiefilm met een lekker budget, zodat het er ook nog eens goed uitziet.


"De Bad Robot mysterybox blijft gelukkig potdicht. Overlord is een retespannende oorlogsfilm, met een dikke dosis smerige horror."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.