Drug Church – Cheer (2018)

Cheer is na Paul Walker uit 2012 en Hit Your Head uit 2015 alweer het derde album van de grungy hardcore band rondom zanger Patrick Kindlon.

De plaat doet zijn titel eer aan, want muzikaal gezien klinkt het allemaal wat toegankelijker en inderdaad, ik durf het bijna niet te zeggen, vrolijker dan de twee voorgangers. Dat kan niet gezegd worden van Kindlons teksten, die spelen zich nog steeds voornamelijk af in de onderste regionen van de maatschappij. Depressies, problemen met justitie, slechtbetalende kutbaantjes, scoiale isolementen, prestatiedrang, het komt allemaal – met een flinke dosis zwarte humor, gelukkig – voorbij.

Zanger Patrick Kindlon (tevens actief als comicschrijver) heeft een nogal kenmerkend stemgeluid, en in zijn andere band, het wat meer avant gardistische Self Defense Family trek ik zijn huilerige gejengel niet altijd even goed. Hij klinkt als een lethargische Freek de Jonge en visueel ingesteld als ik ben zie ik dat dan meteen voor me. Een verontrustend beeld. Maar in Drug Church vind ik hem veel aangenamer, brullend en tierend, maar af en toe ook gewoon zingend vult hij de opgefokte nummers perfect aan.

Mijn verwachtingen voor Cheer waren na de vooruitgesnelde track Weed Pin behoorlijk hoog. Een flink doorbeukend nummer met een heerlijk sarcastische tekst. Tricky, want de kans dat de rest tegenvalt is dan net weer wat groter, maar ik had me geen zorgen hoeven maken. Cheer is nog een stap vooruit ten opzichte van de al behoorlijk geniale eerste twee albums. Plaat van het jaar? Geen idee, we hebben nog even, maar het is zeker een van de betere. In februari 2019 komen ze naar Nederland, dus gaat dat zien!


"Wat een goede plaat! Voer voor eindlijstjes."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.