Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017)

Door Crapcorner Kees op 16/05/2017 in Reviews
Tags: , , , , , ,

De A-holes zijn terug! De kleurrijkste types uit de Marvel-stal maken zich op voor een nieuw avontuur. De Guardians zijn namelijk ingehuurd door de goudkleurige Sovereign om een stel superbatterijen te beschermen tegen een of ander tentakelmonster. Terwijl baby Groot zijn liefde voor dans tentoonspreidt vormt dit gevecht het intro van Volume 2.

De film gaat bijna letterlijk verder waar het eerste deel ophield. Groot is inmiddels uit zijn bloempotje gegroeid en loopt nu min of meer gebabysit door de rest van het team vrolijk rond. Rocket is nog steeds een chagrijnig stuk vreten, Drax heeft nog steeds geen tact en de gevoelens tussen Gamora en Peter ‘Star-Lord’ Quill blijven vooral onuitgesproken. Een heerlijk dysfunctionele familie dus.

Wanneer Rocket besluit om de kluit te belazeren en de batterijen steelt zijn de Sovereign allesbehalve geamuseerd en sturen een eskader killerdrones op onze vrolijke vrienden af. Echt florissant ziet hun toekomst er miet uit, maar ze krijgen hulp uit onverwachte hoek. De mysterieuze weldoener blijkt Peters verdwenen vader te zijn: hij is de menselijke vorm van Ego, The Living Planet (Kurt Russell). Hij nodigt Peter uit om mee te komen naar zijn thuiswereld, waar hem nog veel meer verrassingen staan te wachten.

Ik blijf het grappig vinden dat voormalig Troma-filmer James Gunn nu met een gigantische berg geld zijn meest uitzinnige ideeën kan uitwerken en er zowel creatief als financieel mee wegkomt. Hij heeft met Volume 2 in basis een film over vaders en de relatie met hun kinderen gemaakt. Peter is opgegroeid zonder zijn natuurlijke vader, Gamora en haar zus Nebula gingen gebukt onder het juk van hun tirannieke adoptievader Thanos. Drax was ooit vader en baby Groot is zelf zijn eigen vader. Dat dit verpakt wordt in spetterend ruimtespektakel is alleen maar mooi meegenomen.

In vergelijking met het eerste deel is de verrassing er wel een klein beetje af en het verhaal volgt net iets te strak de Marvel-formule, maar dat zijn maar kleine minpuntjes die meer dan goed gemaakt worden door de rest. Ik was bang dat baby Groot een gimmick zou worden, maar hij is met zijn onnozele acties en aandoenlijke uiterlijk echt superleuk. Ik wil er een. Ook weer geweldig is Dave Bautista als Drax, het enorme mankind dat met zijn lompe zelfoverschatting en bijpassende opmerkingen bijna elke scène waar hij in zit steelt. Maar hij heeft ook een treurige kant en draagt grote trauma’s met zich mee. Knap hoe worstelaar Bautista dat doet. Het kloppende hart van de film wordt echter gestalte gegeven door Michael Rooker als Yondu, de blauwe redneck Ravager die in deel één nog als comic relief fungeerde. Hij is niet alleen een vaderfiguur voor Peter, maar hij biedt ook de beschadigde mopperkont Rocket iets van troost en verwantschap. Ja ja, het gaat best diep allemaal. Iets wat je niet verwacht van een film die al knipogend de één na andere jolige cameo of jaren tachtig referentie op de kijker afvuurt.

Guardians of the Galaxy Vol. 2 is in bijna alles de overtreffende trap van het eerste deel, alhoewel de focus wel meer naar komedie is verschoven. James Gunn kent de cliché’s van de sequel en zet ze lachend naar zijn hand. Alles is groter, mooier en spectaculairder. Hij vergeet daarbij gelukkig niet dat het hier om de personages draait en gunt ze, inclusief aanvankelijk secundaire karakters als Yondu en Nebula, allemaal hun momentjes om te shinen.

Comments are closed.

"James Gunn kent de cliché's van de sequel en zet ze lachend naar zijn hand. Alles is groter, mooier en spectaculairder."