Ant-Man (2015)

Het lijkt er voor de wat minder ingelichte kringen op dat Marvel met Ant-Man in de B-Garnituur der superhelden is aanbeland, maar niets is minder waar. Het karakter komt ook uit het brein van Stan Lee en bestaat al jaren, maar is simpelweg wat minder bekend bij het grote publiek. Deze film gaat dat ongetwijfeld veranderen.

Scott Lang (Paul Rudd) is een pientere inbreker die na een paar jaar gevangenisstraf (hij dacht à la Robin Hood te stelen van de rijken en te geven aan de armen) vrij komt en gaat ondanks pogingen tot een misdaadvrij leven al snel weer voor de bijl. Zijn kameraad Luis (een hilarische Michael Peña) heeft namelijk een gouden tip gehad: een excentrieke miljardair heeft een kluis vol goodies en is – heel toevallig – niet aanwezig. Scott klaart de klus en vindt geen schat, maar een raar oud motorpak. Hij blijkt erin geluisd te zijn en ingebroken te hebben bij Hank Pym (Michael Douglas), een geniale wetenschapper die vroeger in het geniep opereerde als de krimpende superheld Ant-Man. Pymtech, Het oude bedrijf van Hank heeft onder leiding van de nietsontziende CEO Darren Cross (Corey Stoll) snode plannen met Pym’s technologie en aangezien Hank niet de jongste en fitste meer is, zoekt hij dus een opvolger om roet in Cross’ eten te gooien. Scott heeft de discutabele eer om die te mogen zijn en ondervindt al snel de voor- en nadelen van krimpen tot de grootte van een mier.

De productie van Ant-Man kent een lange en grillige voorgeschiedenis, regisseur Edgar Wright (Shaun of the Dead, Hot Fuzz) was er al sinds 2006 mee bezig totdat hij en Marvel wegens creatieve redenen uit elkaar gingen. In allerijl werd Peyton Reed (Bring it On, Down with Love) opgetrommeld om de film af te maken, er moest immers een deadline gehaald worden. Genoeg redenen om het ergste te vermoeden, maar Ant-Man is een erg leuke film geworden. Hoe de film geworden zou zijn met Wright als regisseur zullen we nooit weten, want waar diens fans in sommige passages de hand van Wright meenden te herkennen, blijken juist díe stukken uit de koker van Reed te komen. En het doet er ook eigenlijk niet toe. De cast is leuk, de effecten zijn inventief en het verhaal is (letterlijk) heerlijk kleinschalig. Dus waar zou je dan nog over klagen? Reed heeft het zelfs voor elkaar gekregen om Michael Douglas acceptabel aan het acteren te krijgen, en Paul Rudd is sowieso een sympathieke snuiter, dus meeleven met Hank en Scott is al helemaal geen opgave. En zoals dat nu eenmaal gaat in Marvel-films zijn we nog lang niet af van de miniatuurheld, dat blijkt wel uit de twee stingers na de aftiteling.


"Reed heeft het zelfs voor elkaar gekregen om Michael Douglas acceptabel aan het acteren te krijgen."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.