De Masters (2015)

Aziz is zo’n type dat overdag op zijn werk de kantjes ervan afloopt en ’s avonds in zijn geïmproviseerde studiootje beats en raps in elkaar flanst, hopend op die éne grote doorbraak. Zijn jeugdvriend Marra is het wel gelukt, die verkoopt met gemak de Bijlmer Bierbak uit, maar Aziz blijft ondanks zijn ambitie hangen in de marge.

Wanneer hij door zijn onverantwoordelijke gedraag bijna het recht verspeeld om zijn zoontje nog te mogen zien besluit Aziz (Mimoun Oaïssa) om zijn leven te beteren en trommelt zijn rapmaatjes van vroeger op: samen met zijn gokverslaafde collega Marco (Ruben van der Meer), de paranoïde Loyd (Olivier ‘Willie Wartaal’ Locadia) en de zwaar onder de plak zittende Donny (Guido Pollemans) vormde hij ooit rapcrew De Masters. Tijd voor een reünie dus. Ze moeten alleen wel weer helemaal onderaan beginnen. Ja, het is hard werken zo’n prille muziekcarrière.

De Masters is best een geinige komedie, maar de grappige cast wordt danig tegengewerkt door het ietwat zoetsappige script. Niet dat er geen leuke grappen in zitten. Volwassen mannen die tegen een midlifecrisis aanschurken en zich puberaal gaan gedragen, dat is meestal wel goed voor een paar leuke momenten, maar het sentimentele ondertoontje gaat al vrij snel irriteren. Daar komt nog bij dat hoofdrolspeler Mimoun Oaïssa in tegenstelling tot zijn drie medespelers niet echt lekker uit de verf komt als komisch acteur. Ruben van der Meer en ook Willie Wartaal komen van nature grappig over, bij Oaïssa merk je dat hij te erg zijn best doet en aangezien hij in zowat elke scène zit is dat toch wel storend. Wél geslaagd is de hilarisch slechte De Masters-clip ‘Best Wel Gevaarlijk’ die de aftiteling opleukt.


"Het sentimentele ondertoontje gaat al vrij snel irriteren."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.