Michiel de Ruyter (2015)

Een groots opgezette historische biopic over zeeheld Michiel de Ruyter, vol zeeslagen, en dan ook nog van Nederlandse bodem? Komt dat wel goed, en ziet het er een beetje uit?

De regisseur van dit ambitieuze project is niemand minder dan Roel Reiné, de man die straight to dvd sequels van uitgebluste franchises er met een minimaal budget, maximaal filmisch uit kan laten zien, die weet wel hoe hij dat aan moet pakken. In volle vaart raast hij door het verhaal van de Ruyter heen. Een sympathieke familieman, die tegen wil en dank wordt opgetrommeld om ons kikkerlandje te redden van allerlei buitenlandse indringers op boten. Ondanks zijn bescheiden afkomst wordt hij gepromoveerd tot admiraal. Hij is namelijk een briljant strateeg en samen met de gebroeders Johan en Cornelis de Witt bedenkt hij een complex vlaggensysteem waarmee de vloot onderling kan communiceren. Mét succes. Op de achtergrond van al die zeeslagen speelt zich een hoop politiek gekonkel af tussen de koningsgezinden enerzijds en de republikeinen anderzijds. Ons land is zeer verdeeld.

Ik was toch wel blij verrast door Michiel de Ruyter, mijn vooroordelen over de Nederlandse film, werden gelukkig niet (allemaal) bevestigd. Reiné heeft er godzijdank voor gekozen om de film in de gewone moderne Nederlandse taal op te nemen. Dat levert hier en daar wat grappig anachronistisch taalgebruik op, maar vermijdt zo tenenkrommende praktijken met acteurs die hun tong moeten breken over onuitspreekbare archaïsche teksten. Over acteurs gesproken, Frank Lammers als de titelheld is weer goed op dreef. Met zijn wilde manen en woeste snor schittert hij in het grappigste moment van de film, waar hij in slowmotion zwierend aan een touw een vijandige boot entert. Hallo Jumbo. Barry Atsma en Roeland Fernhout geven nonchalant maar geslaagd gestalte aan de gebroeders de Witt, de gepassioneerde bestuurders die zó naar aan hun einde komen dat de film in twee versies uitgebracht moest worden. Hoeveel bloedvergieten er uit de 12+ versie gesneden is weet ik niet, maar dat zal best wel wat geweest zijn. Iets minder geslaagd, want volledig over the top, is de vertolking van de verwijfde Willem III door Egbert-Jan Weeber. Vreemd genoeg was ik halverwege de film wel aan zijn bizarre performance gewend en werd het vooral komisch.

En dan de main attraction van de film. De spectaculaire zeeslagen. Die zijn inderdaad wel spannend in beeld gebracht, maar leggen ook genadeloos Reiné’s zwakke punten bloot. Hij beschikt namelijk over een behoorlijk beperkt repertoire aan actieshots, en wanneer je voor de zoveelste keer een onfortuinlijke matroos omringd door stof en splinters door de lucht ziet vliegen, slaat de verzadiging toe. Er had mijns inziens dan ook wel een halfuurtje aan zeeslag uitgemogen.

De speelduur is dus veel te lang, en er zijn wat dubieuze keuzes qua acteerweek gemaakt, maar toch ben ik blij dat de film gemaakt is. Zoveel geslaagde historische epics over Nederlandse helden bestaan er namelijk niet. Het is weer eens wat anders dan een gemakzuchtig bij elkaar gejatte romcom.


"Met zijn wilde manen en woeste snor zwiert hij in slowmotion aan een touw een vijandige boot in."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.