Exodus: Gods and Kings (2014)

Ze groeiden samen op aan het hof van de Egyptische koning Ramses I, maar zoals dat in die dagen wel vaker gebeurde, gooit een vage profetie roet in het eten. De Bijbelse BFF’s Ramses Jr. en Mozes komen lijnrecht tegenover elkaar te staan.

Generaal Mozes blijkt namelijk een geadopteerde Hebreeuw te zijn, het volk dat door de Egyptenaren als slaven wordt gehouden om hun gigantische bouwwerken te realiseren. Ramses ziet – met de profetie in zijn achterhoofd – de bui al hangen en laat Mozes verbannen. Uiteindelijk wordt Mozes natuurlijk degene die het uitverkoren volk naar het beloofde land mag brengen. Wat volgt is een totaal gestoord verhaal vol bloedvergieten, oorlog, geweld en de meest gruwelijke plagen die de wrede God over de arme Egyptische bevolking heen laat komen. Het heerlijk gezellige Oude Testament dus.

Ridley Scott’s Exodus: Gods and Kings is een heel rare film. Bijvoorbeeld de cast. Die bestaat eigenlijk voor het grootste deel uit heel blanke acteurs met heel veel zelfbruiner op. Ik dacht dat we in 2014 (2015 inmiddels) leefden, maar Scott is met zijn 76 jaar nog van de oude stempel. Christian Bale als Mozes snap ik nog. Bale is goed in het spelen van gekweld, fanatiek en gestoord en dat doet hij hier ook weer adequaat. Niets op aan te merken. Maar daarna gaat het al rap mis. Joel Edgerton is totaal gemiscast als gekke koming Ramses. Hij loopt er vooral in het tweede deel van de film bij alsof hij verkleed als Egyptenaar iets te hard carnaval gevierd heeft en vergeten is zijn kostuum uit te trekken. Ook John Torturro als papa Ramses leidde enorm af, hij blijft toch altijd een beetje Jesus uit The Big Lebowski. Aanvankelijk herkende ik Aaron ‘Breaking Bad’ Paul niet eens, maar toen ik het doorhad, verwachtte ik toch minstens één ‘Bitch!’uit zijn mond te horen, maar helaas. En dan laat ik de veredelde cameo’s van Ben Kingsley en Sigourney Weaver maar buiten beschouwing.

Er zijn gelukkig wel wat positieve punten te melden, Scott is nog steeds geweldig goed in het in beeld brengen van epische actie en dat geldt ook weer voor Exodus: GaK. Enorme massascènes, overweldigend in grootte, Scott kan dat met twee vingers in zijn neus. Daarom is het ook zo jammer dat zijn vreemde cast en het grillige verhaal zo zuigen.


"Joel Edgerton loopt er bij alsof hij verkleed als Egyptenaar iets te hard carnaval gevierd heeft en vergeten is zijn kostuum uit te trekken."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.