Whiplash (2014)

Ambitie, daar draait het om in Whiplash. De 19-jarige conservatoriumstudent Andrew Neyman heeft daar absoluut geen tekort aan. Koste wat kost zal hij de beste jazzdrummer ooit worden. Minstens zo ambitieus is zijn leraar Terence Fletcher, die als een ware drillsergeant zijn leerlingen tot perfectie dwingt.

Het gaat er hard aan toe in regisseur Damien Chazelles film. Bloed, geschreeuw, geweld en psychologische oorlogvoering. Het lijkt soms wel een horror. Een vergelijking die zelfs nog opgaat als je Fletcher als de bad guy beschouwt, want holy shit wat een hufter is die man. Ik ben al fan van J.K. Simmons sinds hij neonazi Vern Schillinger uit de HBO-serie OZ vertolkte en ook hier in Whiplash kan hij zich heerlijk uitleven. Fletcher vindt het namelijk leuk om zijn studenten tot op het bot te vernederen, of hij drijft ze tot waanzin en speelt ze op slinkse wijze tegen elkaar uit. Alles is geoorloofd in liefde, oorlog en jazzmuziek, blijkbaar. Andrew (Miles Teller, ook erg goed) trapt in alle psychologische vallen die zijn mentor/kwelgeest voor hem uitgezet heeft, maar blijkt puur op talent en doorzettingsvermogen de strijd toch aan te kunnen, met een bikkelharde strijd tussen leerling en meester als gevolg.

Whiplash doet iets wat ik niet eerder voor mogelijk had gehouden: de film doet me vergeten dat ik eigenlijk een teringhekel aan jazzmuziek heb. Het blijft natuurlijk een orgie van hysterisch instrumentgefrutsel, maar als strijdtoneel doet het prima dienst. Whiplash is, afgezien van een paar korte films, pas de tweede film van regisseur Damien Chazelle, maar heeft er een wel heel fraai visitekaartje mee afgegeven.


"Whiplash doet me vergeten dat ik eigenlijk een teringhekel aan jazzmuziek heb."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.