Toppers en Floppers 2014

Omdat waarschijnlijk niemand deze intro’s leest, zal ik weinig tijd verspillen en knal meteen door naar mijn top- en floplijsten van filmjaar 2014.

Disclaimer: deze heb ik nog niet gezien en hadden er zomaar tussen kunnen staan: Whiplash, Nightcrawler, The Wind Rises, Jodorowsky’s Dune.

Toppers

In het kader van waarom niet heb ik de volgende categorieën gecreëerd:

De Deze-kwam-vorig-jaar-toch-al-uit-oh-nee-toch-niet-award:

The Wolf of Wall Street

Het verhaal erachter is natuurlijk schrijnend, maar fuck, wat heb ik gelachen om de capriolen van Leonardo’s Jordan Belfort.

De Lekker-gecentreerd-hoor-pluim

The Grand Budapest Hotel

Wes Anderson verheft zijn maniertjes eindelijk tot iets meer dan alleen vorm, en een heerlijk vloekende Ralph Fiennes is goud waard.

De Dat-zijn-toch-eigenlijk-kinderfilms-wisselbeker:

The Lego Movie & How to Train Your Dragon 2

Als kind Lego’de ik mezelf haast een rolberoerte dus affiniteit heb ik natuurlijk wel met het bronmateriaal, maar zo’n leuke tegendraadse film had ik ook niet verwacht. En HTTYD2 heeft nog steeds draken, vikingen en is eigenlijk beter dan de eerste.

De En-wie-zijn-jullie-nou-weer-medaille:

Guardians of the Galaxy

Grappig, kleurrijk, fantasievol en gebaseerd op obscuur bronmateriaal. Marvel gokt en harkt dankzij James Gunns ruimtelosers niet alleen een enorme berg geld binnen, maar breidt ook even het Marvel-universum uit naar de vreemdere buitenaardse regionen.

De Dit-is-echt-functioneel-naakt-hoor-beker

Under the Skin

Het is natuurlijk té voor de hand liggend, maar ik ben niet te beroerd om deze open deur even in te koppen: Deze film kruipt écht onder je huid. Scarlett Johansson is perfect als de buitenaardse mannenlokker die zichzelf en haar missie kwijtraakt in het prachtig door Jonathan Glazer in beeld gebrachte Schotland.

De Ja-maar-dat-kán-toch-helemaal-niet-prijs

Interstellar

Ik hou wel van films die aan elkaar hangen van semi-realistisch klinkend wetenschappelijk geneuzel, dus Interstellar voldoet daar perfect aan. En met een McConaughey in topvorm en supercoole robots als bonus, ben ik helemaal om.

De Wie-fuckt-wie-en-waarom-erepenning:

Gone Girl

Virtuoos Fincher neemt je als kijker mee in een bizarre mindfuck achtbaanrit. Ben Affleck zit naast je in het karretje en snapt er ook niets van.


Ik ben door mijn award-synoniemen heen dus over naar de eervolle vermeldingen:


John Wick
– Keanu Reeves ziet er in deze over the top wraakthriller met zijn vijftig jaar fitter uit dan tien jaar geleden. Liam Neeson pas op.

Edge of Tomorrow
– Schijnt enorm geflopt te zijn en dat is jammer, want zeer onterecht. De rol van onbenul die alsmaar beter moet worden om de aarde te kunnen redden is Tom Cruise op het lijf geschreven. En Emily Blunt wordt niet voor niets door fijnproevers getipt voor een grote rol ergens in het Marvel universum.

Boyhood
– Aan de enorme hype kan de film niet helemaal voldoen, maar het is wel prachtig om te zien hoe Richard Linklaters ambitieuze twaalfjaren plan zich voor de ogen van de kijkers ontvouwt.

Only Lovers Left Alive
– Tom Hiddleston en Tilda Swinton zijn het soort vampiers waar je graag een tijdje mee vertoeft, ook al gebeurt er egenlijk geen hol in Jim Jarmusch’ sfeervolle film.

Joe
– Nicolas Cage die weer eens gewoon goed is? Hulde!

Floppers


The Legend of Hercules
– Oei, wat wordt de Griekse legende hier op een onmenselijke manier verkracht.

Ninja Turtles
– Ze zien er niet alleen debiel uit, de film is zelf ook een belediging aan het adres van de echte Turtle-fan. Die bestaan vast, nostalgie enzo, je weet wel.

Sin City: A Dame to Kill For
– Het eerste deel heeft de tand des tijds ook al niet bepaald glansrijk doorstaan en Rodriguez komt nu wel heel erg laat aankakken met de sequel. Zit er nog iemand te wachten op deze onsamenhangende, seksistische, en vooral ook foeilelijke mannetjesputterij?

Clouds of Sils Maria
– Bij deze wilde ik het liefst keihard gillend de zaal uitrennen, maar een masochistisch soort hoop op verbetering hield me toch in mijn stoel. Die hoop bleek ongegrond, wat een draak van een film.

Muzak

Ik heb ook weer een berg kutmuziek met veel boze schreeuwende mannen geluisterd en omdat ik wéét dat er vast ergens iemand is die een minuscule flard van een fuck geeft om mijn mening, is hier mijn top 10 van 2014


1. Every Time I Die
– From Parts Unknown

2. Greys
– If Anything

3. Lagwagon
– Hang

4. The Dwarves
– Invented Rock and Roll

5. Brody Dalle
– Diploid Love

6. Death From Above 1979
– The Physical World

7. ’68
– In Humor and Sadness

8. The Copyrights
– Report

9. Single Mothers
– Negative Qualities

10. Orgaanklap
– Kwarktassen


Koffiedik kijken 2015

Dit wordt een heel vol jaar met grote blockbusters als The Avengers: Age of Ultron, Mad Max: Fury Road, Star Wars: The Force Awakens, Jurrassic World en de nieuwe Pixar Inside Out. De bronstige huisvrouwenporno van Fifty Shades of Grey zal vast de kassa laten rinkelen, net als het door Paul Walkers dood uitgestelde nieuwe Fast & Furious deel. We zullen zien…


"Het beste en slechtste van 2014"

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.