Guardians of the Galaxy (2014)

Terwijl concurrent DC wanhopig probeert om al hun meest bekende helden in één film te prakken, lanceren die mafkezen van Marvel doodleuk een film met hun meest obscure karakters. Gedurfd én succesvol.

The Guardians of the Galaxy zijn een bij elkaar geraapt zooitje dat min of meer toevallig bij elkaar in dezelfde intergalactische gevangenis zijn beland. Peter Quill – noemt zichzelf graag Star Lord – is een scharrelaar die ooit door buitenaardse ruimtepiraten van de aarde weggeplukt is en nu op elke mogelijke manier fortuin probeert te verdienen. Rocket is een genetisch en cybernetisch aangepaste wasbeer die samen met zijn uit de kluiten gewassen huisplant annex vechtmachine Groot als premiejager werkt. De groene Gamora is de dochter van Thanos, de almachtige bad guy die al geteased werd na de aftiteling van The Avengers. En tenslotte is er nog Drax, een halfnaakte in Shakespeariaanse volzinnen sprekende spierbundel die uit is op wraak op degene die zijn familie uitgemoord heeft. Uiteindelijk hebben ze dus toch iets gemeen, het zijn allemaal behoorlijk beschadigde karakters.

Het komt niet heel vaak voor, maar soms krijg je het idee dat een film speciaal voor jou gemaakt is. Alsof de makers op slinkse wijze al de voorkeuren uit je hoofd gepeuterd hebben en er een film van hebben samengesteld. Guardians of the Galaxy had dat effect op mij. Ik kan dan ook maar weinig kritiek verzinnen. Oké, het verhaal volgt vrij slaafs de Marvel plotformule van een alles bedreigende MacGuffin waar iedereen achteraanzit (een infinity stone in dit geval), maar regisseur James Gunn (Slither, Super) doet dat dan weer op zo’n eigen wijze dat het eigenlijk amper voor kritiek door kan gaan.

Ik werd ook heel blij van de geweldige cast, komiek Chris Pratt lanceert zichzelf met zijn grappige maar stoere vertolking van Star Lord Quill regelrecht naar de A-status. Opvallend goed is ook voormalig worstelaar Dave Bautista die de wereldvreemde Drax speelt. Met zijn bloedserieuze en vaak zwaar misplaatste opmerkingen mag hij de beste grappen voor zijn rekening nemen. De digitale creaties Rocket en Groot, van stem voorzien door Bradley Cooper en Vin Diesel, zijn ook zeer geslaagd. De eerste wordt door Cooper van een soort eigengereide New Yorkse swagger voorzien terwijl Diesel het beperkte vocabulaire (drie woorden) van het boomwezen optimaal benut. Petje af. Alleen Gomora komt er wat bekaaid vanaf, Zoe Saldana is goed, maar het is een van de minder uitgediepte rollen uit de film. Iets wat hopelijk in de sequel wat rechtgezet wordt.

Er wordt weleens (niet helemaal terecht naar mijn mening) geklaagd over de esthetiek van de Marvel-films, die zouden er allemaal hetzelfde en een beetje goedkoop uitzien. James Gunn snoert hier die critici mooi even de mond. De sf-wereld van de Guardians ziet er namelijk spectaculair en fantasievol vormgegeven uit.

Ik zou nog wel even door kunnen gaan met mijn lofzang, maar het begint nu al een beetje gênant te worden, dus ik laat het hier maar bij. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de geweldige soundtrack van foute en minder foute seventies hits die zo mooi contrasteert met de rest.


"Opvallend goed is ook voormalig worstelaar Dave Bautista die de wereldvreemde Drax speelt. Met zijn bloedserieuze en vaak zwaar misplaatste opmerkingen mag hij de beste grappen voor zijn rekening nemen."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.