Lucy (2014)

Regisseur Luc Besson is waarschijnlijk niet op de hoogte van het feit dat de theorie dat mensen slechts 10% van hun hersencapaciteit gebruiken al jaren geleden tot totale bullshit verklaard is. De Franse geilneef bouwt er doodleuk een hele film omheen.

Titelheldin Lucy (Scarlett Johansson) krijgt op onvrijwillige wijze een zak experimentele drugs in haar buik genaaid, die bij een gewelddadige aanvaring met een hardhandige crimineel is gaan scheuren. De drugs die in haar lichaam terechtkomen triggeren de ‘ongebruikte 90%’ en geven haar bijzondere krachten.

Ondanks de hoge onzin-factor is een Besson-film meestal wel goed voor hersenloos (ja hoor) vermaak en Lucy is hierop geen uitzondering. Hij wisselt de actie af met lollige retro stock-filmpjes die als een soort voorbode fungeren op wat er komen gaat. Scarlett Johansson weet van de eendimensonale Lucy zowaar een semi-interessant personage te maken. Naarmate ze haar brein efficiënter benut, stijgt ook haar emotieloosheid. De scène waarin ze tijdens een operatie om de lekkende drugszak uit haar buik te halen voor de laatste keer met haar moeder belt zou zwaar melodramatisch kunnen zijn, maar de actrice maakt er wel iets moois van. Choi ‘Oldboy‘ Min-Sik als de dik aangezette maffiabaas Mr. Jang en Morgan Freeman doen zo’n beetje wat ze altijd doen, dus die hebben hun salaris netjes verdiend.

De kolossale plotgaten, het onzinnige wetenschappelijke gebrabbel en de onlogische acties van de hoofdpersonen, moet je maar voor lief nemen, want Lucy mag dan misschien niet de meest snuggere film zijn, het is wel weer een geinig actiespektakel van Besson.


"Scarlett Johansson weet van de eendimensonale Lucy zowaar een semi-interessant personage te maken."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.