X-Men: Days of Future Past (2014)

Je zou met alle ophef rond regisseur Bryan Singers vermeende aanrandingspraktijken haast vergeten dat hij alweer voor de derde keer een film met gemuteerde superhelden heeft gemaakt. En wat voor een; tijdreizen, een dystopische toekomst, oude mutanten, nieuwe mutanten, The Days of Future Past barst haast uit zijn voegen, zoveel zit erin gepropt.

De prequel X-Men: First Class zette na het mislukte derde deel en het nóg misluktere X-Men Origins: Wolverine-gebeuren de filmavonturen van de X-Mannen weer op het juiste pad. First Class-regisseur Matthew Vaughn laat voor de sequel van de prequel de regie echter weer over aan Singer die doodleuk zijn oude cast meeneemt. Het cirkeltje is weer rond. Om dat mogelijk te maken moet er wel een verhaaltechnische kunstgreep toegepast worden die er op neerkomt dat Wolverine terug in de tijd wordt gestuurd door de bejaarde versies van Prof. X en Magneto. De toekomst is namelijk behoorlijk slecht uitgevallen voor de gemuteerde medemens. Ze worden opgespoord en afgeslacht door haast onoverwinnelijke robots, Sentinels genaamd.

Een cruciale rol in het ontstaan van deze mutantjagers wordt gespeeld door shapeshifter Mystique (Jennifer Lawrence) van wie het unieke DNA gebruikt zal gaan worden om deze monsters te creëeren. Aan Wolverine de haast onmogelijke taak om Mystique uit handen te houden van de geestelijk vader van het Sentinel-programma, de wetenschapper Bolivar Trask (Peter Dinklage). Dat kan hij natuurlijk niet alleen, hij heeft wel de hulp nodig van de jonge versies van Professor Xavier en Magneto. De eerste is echter een verbitterde zuiplap, die weliswaar zijn benen weer kan gebruiken, maar daarvoor zijn superkrachten heeft moeten inleveren. Magneto is nóg lastiger te pakken te krijgen, die zit in een betonnen cel onder het Witte Huis wegens de moord op JFK die hem in de schoenen is geschoven. Lastig dus. Gelukkig kunnen ze rekenen op de supersnelle Quicksilver die ondanks zijn bizarre kledingstijl erg nuttig blijkt te zijn.

Het feit dat ik zoveel woorden nodig heb om een klein deel van het plot te omschrijven zegt al genoeg over de ambitie van de film. Een kniesoor zal gaan zeuren over de enorme hoeveelheden plotgaten, toevalligheden en anachronismen waarmee de film volzit, maar fuck it, Days of Future Past is supervermakelijk. Singer is misschien niet de beste actieregisseur, en zijn esthetische keuzes zijn soms dubieus, maar hij weet hier het beste uit de oude en de nieuwe castleden te halen. En Professor X die glashard ‘Fuck off’ tegen Wolverine zegt is al een bonuspunt waard. De film ís een rommeltje, maar wel van het leuke soort.


"De film ís een rommeltje, maar wel van het leuke soort."

8/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.