Godzilla (2014)

1998. Ik weet het nog goed, de Amerikaanse Godzilla remake van rampen-regisseur Roland Emmerich probeerde mee te liften op het succes van Jurassic Park, maar was niet om aan te zien. Ik snap dan ook wel dat het zestien jaar heeft moeten duren voor de reboot het licht zag.

Wetenschapper Joe Brody (Bryan Cranston) wordt niet serieus genomen wanneer hij beweert dat vreemde seisomologische verschijnselen niet te wijten zijn aan aardbevingen maar aan kolossale wezens. En hij kán het weten, want zijn eigen vrouw is omgekomen in Japan, toen een nucleaire raector plotseling rare dingen ging doen. Zelfs zijn eigen zoon Ford (Aaron Taylor-Johnson) gelooft hem niet en moet zijn vader regelmatig uit de penarie helpen wanneer hij weer eens in een Japanse cel is terechtgekomen omdat hij zo nodig op onderzoek moest gaan op plaatsen waar hij allesbehalve gewenst is. Maar hij heeft natuurlijk gewoon gelijk en al gauw zijn er een paar MUTO’s (Massive Unidentified Terrestrial Organisms) bezig om dood, verderf en vernietiging te zaaien.

Het duurt even voordat regisseur Gareth Edwards het publiek geeft waar het voor naar de bios is gekomen, namelijk Godzilla zelf. Maar wanneer het moment daar is, maakt dat wel erg veel indruk. Het reusachtige reptiel is namelijk niet te beroerd om de mensheid te helpen om de MUTO’s aan te pakken. Wat een lieverd hè? Edwards maakte eerder de indie-film Monsters waarin hij liet zien dat hij een heel eigen kijk op het genre heeft. Gelukkig is die kijk, ondanks het grote budget en de daarbij behorende studio-inmenging niet helemaal verwaterd. De gevechten tussen Godzilla en de MUTO’s zijn natuurlijk met super-geavanceerde cgi tot stand gebracht, maar zien er toch een beetje uit alsof het gewoon mannen in schuimrubberen pakken zijn die een potje aan het stoeien zijn. Een gewaagde keuze, maar het werkt.

Wat minder werkt zijn de personages die de film bevolken. Die zijn nogal eendimensionaal. Cranston is wél goed als de gedreven, tegen een zenuwinzinking aanzittende wetenschapper, maar Taylor-Johnson is dan weer erg kleurloos als de onvrijwillige held. Ook Ken Watanabe heb ik weleens geïnspireerder bezig gezien. Hij spendeert het grootste gedeelte van de film in volslagen verbazing over wat er om hem heen gebeurt. Een beetje vreemd, als je nagaat dat juist hij de MUTO-specialist is. Gelukkig gaat het niet om de mensen maar om de monsters en op dat vlak is Godzilla zeer geslaagd. De film is inmiddels al een groot succes gebleken en de sequel is ook al aangekndigd. En dan is de hamvraag natuurlijk, tegen wie mag het monster het gaan opnemen? Mothra? King Ghidorah? Destoroyah? Maakt ook niet uit, count me in!


"Het duurt even voordat regisseur Gareth Edwards het publiek geeft waar het voor naar de bios is gekomen, namelijk Godzilla zelf."