Blue Ruin (2013)

In Blue Ruin is wraak allesbehalve zoet, eerder smerig bitter en bijtend. Na de moord op zijn ouders is de schuchtere Dwight aan lager wal geraakt en leeft als net-niet dakloze in zijn auto. Wanneer de moordenaar zijn straf heeft uitgezeten komt Dwight uit zijn isolement.

Zijn plan is simpel en begrijpelijk, hij volgt de man en steekt hem neer in een toilet. Zo, klus geklaard, happy end, zou je denken, maar nee. Dit is slechts het begin van een zeer bloederige strijd tussen Dwight en de Clelands, de familie van de moordenaar. Deze aanvaring is een stuk gecompliceerder dan die aanvankelijk leek, want er blijkt heel wat verborgen historie te zijn tussen Dwights ouders en de Clelands.

Regisseur Jeremy Saulnier levert met Blue Ruin een fraai staaltje afgemeten filmmaken af. Hij is niet bang om af en toe wat gas terug te nemen waardoor de geweldsexplosies des te harder aankomen. In tegenstelling tot wat sommige actiefilms je willen laten geloven, doet een pijl uit een kruisboog in je been waarschijnlijk heel erg veel pijn. Net als het verwijderen daarvan. Arme Dwight kan daarover meepraten. Niet echt lekker om te zien, maar wel mooi in beeld gebracht door de regisseur en de geweldige hoofdrolspeler Macon Blair. Ik kende hem nog niet, maar hij is een revelatie.

De film wordt regelmatige vergeleken met de Coens-klassieker Blood Simple, en ik kan wel meegaan met die vergelijking. Voor de broers was die film het begin van een prachtig oeuvre en wie weet is Blue Ruin dt ook wel voor deze overduidelijk getalenteerde regisseur.


"In tegenstelling tot wat sommige actiefilms je willen laten geloven, doet een pijl uit een kruisboog in je been waarschijnlijk heel erg veel pijn."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.