Inside Llewyn Davis (2013)

Een nieuwe film van de Coen-broers is toch altijd weer iets speciaals. En ondanks dat het onderwerp van Inside Llewyn Davis – de lotgevallen van een folkzanger in de jaren zestig – me aanvankelijk niet al te boeiend leek, is het met terugwerkende kracht een van de leukste films van 2013.

Echt heel veel verhaal zit er niet in de film, Llewyn probeert na de zelfmoord van zijn muzikale partner als solo-act aan de bak te komen. Iets wat hem maar met moeite lukt. Niet dat hij geen talent heeft, maar zijn lastige karakter en zwaarmoedige folknummers zijn nog iets te moeilijk te verkopen in het Amerika van vóór Bob Dylan. Een vaste woon- of verblijfplaats heeft hij en niet en hij slaapt dan ook voornamelijk op de bank bij een ieder die hem die een nachtje wil lenen.

In weze is de film een drama, maar de scherpe dialogen en trademark bizarre karakters waarmee de Coens hun films bevolken doen de balans haast naar een pikzwarte komedie overhellen. John Goodman als de strontvervelende jazzmuzikant waar Llewyn noodgedwongen een roadtrip mee moet ondergaan is daarvan een mooi voorbeeld. Zelfs Justin Timberlake als aalgladde chansonnier is goed te pruimen. Maar eigenlijk is de hele cast van hoog niveau. Hoofdrolspeler Oscar Isaac (Drive, Sucker Punch) is zelfs tussen deze types een klasse apart. Hij speelt en zingt zelf alle nummers in en dat lijkt hem geen enkele moeite te kosten. Indrukwekkend dus. Daarnaast krijgt hij het voor elkaar om de kijker sympathie te laten voelen voor de onhandelbare artiest.

Het is duidelijk, de Coens hebben weer een mooi hoofdstuk toegevoegd aan hun al bijna uit louter klassiekers bestaande oeuvre. Je zou er bijna een Bob Dylan-plaat van opzetten. Bijna.


"In weze is de film een drama, maar de scherpe dialogen en trademark bizarre karakters waarmee de Coens hun films bevolken doen de balans haast naar een pikzwarte komedie overhellen."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.