Pain and Gain (2013)

Wanneer Michael Bay een actiekomedie maakt over een drietal niet al te snuggere bodybuilders op het criminele pad (wat overigens een waargebeurd verhaal is), kun je er donder op zeggen dat elke vorm van subtiliteit de prullenbak in kan. Voor de meeste mensen zal dat geen aanbeveling zijn, maar ik heb een paar keer flink gelachen om de malle strapatsen van de spierbundels.

Daniel Lugo (Mark Wahlberg) werkt als fitnesstrainer voor de stinkend rijke, maar oervervelende Victor Kershaw. Al gauw begint het niet al te grote brein van Daniel te borrelen en samen met zijn maatje Adrian (Anthony Mackie) besluiten ze de perfecte misdaad te beramen. Ze willen Kershaw ontvoeren en hem onder druk afstand laten doen van al zijn rijkdommen en bezittingen. Dat klinkt goed toch? Win-win, no hard feelings etc. Extra muscle is echter wel gewenst en die dient zich aan in de vorm van ex-bajesklant Paul (Dwayne Johnson) die vers uit de bak en net bekeerd is, maar hij stemt onder voorwaarde van geweldloosheid toch toe. Echt georganiseerd is hun criminele gymclubje niet, dus pas bij de tweede poging lukt het ze om hun slachtoffer succesvol te ontvoeren. Wat volgt is een opeenstapeling van onaangename, maar zwartkomische pogingen om Kershaw te dwingen tot het overdragen van zijn spullen.

Pain and Gain is een echte Michael Bay film. Hij heeft de robots thuis gelaten, maar zijn lompe gevoel voor humor en over the top filmstijl zijn in volle glorie aanwezig. Gelikt en gelakt als een hysterische autoreclame. De film speelt zich af in de jaren negentig, dus de heuptasjes, strakke fietsbroekjes en andere fraaie uitwassen van wansmaak zijn ook onderdeel van de garderobe van de hoofdrolspelers. Je zou haast vergeten dat de film enigszins op feiten gebaseerd is, want de acties die de drie steroïdenslikkers ondernemen zijn te ongeloofwaardig voor woorden. Ik snap dan ook wel dat de nabestaanden van de Sun Gymclub-slachtoffers niet zo blij waren met Bays kolderieke versie van de gebeurtenissen. Wahlberg en Mackie zijn leuk bezig als de onnozele fitnessfreaks Daniel en Adrian, maar ik moest vooral lachen om The Rock die, in tegenstelling tot de meeste stoere mannenrollen die hij de laatste tijd speelt, een totaal bizarre creatie heeft gemaakt van de doorgesnoven en paranoïde Paul.

De film is met dik twee uur speeltijd wel veel te lang en ik had best zonder de vele voiceovers gekund, maar ik moet toegeven dat dit een van Bays beter verteerbare films van de afgelopen jaren is.


"Je zou haast vergeten dat de film enigszins op feiten gebaseerd is, want de acties die de drie steroïdenslikkers ondernemen zijn te ongeloofwaardig voor woorden"

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.