The Wolverine (2013)

Door Crapcorner Kees op 13/08/2013 in Reviews
Tags: , ,

The Wolverine heeft eigenlijk al voordat de film begint te kampen met een achterstand. Eerst moet de vieze smaak van het abominabele vorige soloavontuur van de mutant met de klauwen weggespoeld worden (X-Men Origins: Wolverine). Met regisseur James Mangold (3:10 to Yuma, Walk the Line) als regisseur moet dat toch lukken zou je denken.

Na de gebeurtenissen in X-Men: The Last Stand leeft Logan als een halve wilde tussen de beren in de Yukon wanneer hij gelokaliseerd wordt door de mutante Yukio. Ze kan niet alleen absurd goed met een samuraizwaard omgaan, maar heeft ook voorspellende gaven. Ze haalt hem over om naar Japan te komen om een stervende oud-soldaat te bezoeken wiens leven hij ooit redde in het platgebombardeerde Nagasaki. Deze Yashida heeft sinds zijn redding niet stilgezeten en heeft een uitermate succesvol zakenimperium opgebouwd. Nu hij stervende is, wil hij zijn redder nog eenmaal zien en bedanken. Hij blijkt er alleen een heel andere agenda op na te houden en is voornamelijk geïnteresseerd in Logans helende krachten, waar hij zelf wel interesse in heeft. Samen met zijn creepy lijfarts Viper heeft hij een manier bedacht om Logans mutante krachten over te hevelen in zijn eigen persoon. In de bedenktijd die Logan zich toe eigent, legt de oude man echter het lootje. Tijdens de begrafenis wordt kleindochter Mariko – de toekomstige leidster van Yashida’s bedrijf – gekidnapt door een heel leger Yakuza-killers. Logan gaat erachteraan, links en rechts de volgetatoeëerde boeven neermaaiend, maar wat de fuck is er aan de hand met zijn helend vermogen? Dat werkt niet echt lekker meer. Bloedend en strompelend weet hij samen met Mariko in een trein te komen, maar het scheelde maar weinig.

Ooit was Darren Aronofsky als regisseur verbonden aan The Wolverine en, hoewel ik ergens nog steeds wel nieuwsgierig ben naar hoe zijn versie zou zijn geworden, ben ik zeer content met wat Mangold ervan gebakken heeft. Namelijk gewoon een goede avonturenfilm waarin Hugh Jackman kan laten zien waarom Wolverine de populairste mutant uit de hele X-Men reeks is. Niks geen gedoe met buitenaardse invasies die de mensheid bedreigen en de halve aarde in puin beuken, maar een wat kleinschaliger persoonlijk verhaal. Door hem zijn ontastbaarheid af te pakken, moet hij hier ook echt aan de bak om überhaupt te overleven. Daarnaast heeft hij ook nog te maken met nachtelijke droomverschijningen van zijn dode liefje Jean Grey (Famke Janssen). Hij wordt verteerd door schuldgevoelens, maar toch voelt hij zich ook aangetrokken tot de jonge Mariko. Dilemma dilemma. Naar het einde toe komt de film wel in wat bombastischer blockbustervaarwater, maar storen doet dat niet. Mangold krijgt het zelfs voor elkaar om een uitgekauwd filmcliché als een gevecht bovenop een voortrazende trein origineel en retespannend in beeld te brengen.

Er gaan geruchten dat filmstudio Fox de afgetrainde acteur 100 miljoen heeft geboden om in nóg vier nader te bepalen X-films te spelen. Flink bedrag, maar hij is het waarschijnlijk waard. Zolang hij maar niet gaat zingen, alhoewel hem dát dan wel weer een Oscarnominatie opleverde.

Comments are closed.

"Mangold krijgt het zelfs voor elkaar om een uitgekauwd filmcliché als een gevecht bovenop een voortrazende trein origineel en retespannend in beeld te brengen."