Man of Steel (2013)

Warner en DC Comics zijn stikjaloers op Marvel. Die hebben wél een strak gepland superhelden universum waar de ene gekostumeerde übermensch de andere netjes opvolgt en geld in het laatje brengt. Met The Dark Knight trilogie als enige succes en voorbeeld (Green Lantern vergeten we voor het gemak even) moest dus ook de buitenaardse krachtpatser met de cape opnieuw heruitgevonden worden. Christopher Nolan werd ingehuurd als supervisor terwijl 300– en Watchmen-regisseur Zack Snyder de regie mocht doen.

De film begint redelijk sterk met een behoorlijk science fiction-achtige setting op de op punt van in elkaar stortende planeet Krypton, die wel wat lijkt op een kruising tussen Avatars Pandora en de postapocalyptische wereld van The Matrix. Geniale wetenschapper Jor-El (Russel Crowe) is net pappie geworden van zoontje Kal, de enige op natuurlijk wijze geboren baby sinds eeuwen. Op Krypton geloven ze daar niet in namelijk, behalve de familie El dus. Intussen heeft generaal Zod (Michael Shannon) het in zijn malle hoofd gehaald om in alle chaos ook nog eens een coup te plegen die niet helemaal lukt en wordt samen met zijn kornuiten voor straf ingevroren en naar een strafdimensie gestuurd. Jor-El weet zijn zoon nog van de planeet af richting aarde te krijgen en dan is het pats boem toedeloe Krypton. De rest is bekend; de nobele boerenfamilie Kent vindt de alienbaby, doopt hem Clark en voedt hem op als ware het hun eigen vlees en bloed.

Clark is inmiddels volwassen en harig geworden en we leren via tergend langzame flashbacks hoe deze jongeman over de wereld trekt, hier en daar mensen reddend. Het zat er toen al in. Intussen blijkt generaal Zod na het naar de klote gaan van Krypton doodleuk door het universum heen te schuimen, ook heeft hij een kek baardje laten staan en is erachter gekomen dat op de aarde nog eene planeetgenoot rondhuppelt. Maar Zod heeft nog meer snode plannen met onze planeet. Oei oei als dat maar goed komt.

Ik vond Man of Steel maar een rare onevenwichtige film. Intens emotionele momenten worden abrupt afgewisseld met bruut geweld tussen óf de supermensen onderling, of gericht op de totale destructie van een stad, en dat met de name de gebouwen. Bij skyscraper #1 is het nog indrukwekkend hoe een paar vliegende malloten daar al vechtend een berg puin van maken, maar bij instortend gebouw #276 begint de verveling keihard toe te slaan. Overkill noemen we dat. Alsof Snyder zich de hele tijd liep in te houden op zijn trademark slowmo-gevechtscenes en dan maar als compensatie al zijn frustratie op die arme stad Metropolis gericht heeft. En dan zijn er nog de bloedirritante Jezus/Superman-vergelijkingen die op botte wijze in beeld worden gebracht. Clark is 33, en vliegt af en toe rond in een kruisigings-pose, en wordt verraden door het volk wat hij wil redden. Gaap.

Tóch een paar positieve puntjes: Henry Cavill doet het goed als Superman, hij is een stuk minder glad als Christopher Reeve en Brandon Routh. Ook Michael Shannon is een fijne bad guy, jammer dat Zod als karakter niet heel boeiend is. Ook bad girl Kryptonian Faora die gespeeld wordt door Antje Trau (Pandorum) is wel lekker creepy. Potentie is er wel dus, en ik heb het idee dat er bij een eventuele sequel (die komt er vast, want de film heeft inmiddels wereldwijd al meer dan een half miljard opgebracht) iets goeds gedaan kan worden met het kiempje dat middels Man of Steel geplant is. Oh ja, nog een pluspuntje, de Man van Staal draag zijn rode onderbroek tegenwoordig niet meer óver zijn legging!


"Bij skyscraper #1 is het nog indrukwekkend hoe een paar vliegende malloten daar al vechtend een berg puin van maken, maar bij instortend gebouw #276 begint de verveling keihard toe te slaan."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.