Only God Forgives (2013)

Only God Forgives is de tweede samenwerking tussen regisseur Nicolas Winding Refn en acteur Ryan Gosling. Maar wie verwacht dat deze film voortborduurt op de met Drive ingeslagen weg, komt bedrogen uit, want ze zijn totaal verschillend.

De twee Amerikaanse broers Julian (Ryan Gosling) en Billy (Tom Burke) runnen in Bangkok een underground kickboksclub die fungeert als dekmantel voor hun lucratieve drugshandeltje. Wanneer Billy een jong meisje verkracht en vermoord, wordt hij zelf, niet geheel onterecht, op beestachtige wijze afgeslacht door de vader van het meisje.

Crystal (een hilarisch ordinaire Kristin Scott Thomas), de keiharde moeder van Julian en Billy en tevens hoofd van een criminele organisatie, komt over vanuit de VS om orde op zaken te stellen. Wat volgt is een bloederig kat- en muisspel tussen Crystal en Julians misdaadclubje en de lange, corrupte en al net zo bloeddorstige arm van de Thaise wet, hier gestalte gegeven door de bizarre politieman Chang (Vithaya Pansringarm die we natuurlijk allemaal nog kennen van The Hangover II), die naast het afhakken en spietsen van lichaamsdelen ook verzot is op het zingen van gevoelige chansons tijdens intense karaokesessies.

Zoals ik al zei, zijn er op de hoofdrolspeler en het exorbitante geweld na weinig overeenkomsten tussen Drive en Only God Forgives. Waar de eerste een gestileerde crimethriller is, is de tweede vooral erg traag en arthouserig. Minutenlang plaagt Winding Refn de kijker met het zangtalent van Chang, of ogenschijnlijk willekeurige hallucinante scènes. Ik hou er wel van, maar de vele weglopers uit de bioscoopzaal delen mijn smaak blijkbaar niet. De film is meer vorm dan inhoud, en intrigeert wel, maar raakt niet echt. Het fraai in beeld gebrachte Bangkok leent zich natuurlijk prima als kleurrijk decor voor de vreemde praktijken die de regisseur verzonnen heeft. Qua vreemdheid is Refns Viking-film Valhalla Rising wel vergelijkbaar, alhoewel Only God Forgives dan weer een stuk grappiger is, waarbij vooral de lompe opmerkingen van moederkloek Crystal op de lachspieren werken.


"De film is meer vorm dan inhoud, en intrigeert wel, maar raakt niet echt."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.