Star Trek Into Darkness (2013)

Lensflare: Een lichteffect dat ontstaat wanneer je met een foto- of filmcamera tegen het licht in fotografeert. Star Trek Into Darkness-regisseur JJ Abrams is er dol op. Je zou haast vergeten dat er een film verstopt zit onder de lichtschijnsels.

Met een subtitel als Into Darkness zou je verwachten dat er niet meer gelachen mag worden in het vervolg op de geslaagde reboot, maar niets is gelukkig minder waar. Al in de openingsscène wordt de toon gezet met een wat lompe maar heldhaftige redding van Spock op een barbaarse planeet waaruit blijkt dat Kapitein Kirk nog net zo onbezonnen is als voorheen. Dat hij vervolgens door diezelfde Spock genaaid wordt en hierdoor het gezag verliest over zijn geliefde Enterprise is wel een beetje een domper op de feestvreugde en op hun vriendschap. Dit is echter van korte duur want er wordt een terroristische aanslag gepleegd op het hoofdkwartier van Starfleet door de mysterieuze John Harrison (Benedict ‘Sherlock‘ Cumberbatch) en Kirk wordt weer ingesteld als kapitein van de Enterprise met als missie het termineren van deze boef.

Er was een hoop gedoe en geheimzinnigheid gaande omtrent het personage dat Cumberbatch speelt, maar een simpel bezoekje aan IMDB geeft al prijs wie dit echt is, namelijk Khan, de über bad guy uit het Star Trek universum. En hier wringt de schoen een beetje, hoe tof Cumberbatch als Sherlock ook is, ik vond hem een beetje lullig als Khan. En ik kan het Heath Ledger achteraf moeilijk kwalijk nemen, maar sinds zijn geniale vertolking van de Joker in The Dark Knight, vindt elke acteur die een bad guy speelt het nodig om op een rare manier te praten.

Op deze miscasting na valt er weinig te klagen over de rest van de terugkerende cast van de Enterprise bemanning. Naast Chris Pine en Zachary Quinto als Kirk en Spock, waarvan de haat/liefde verhouding het hart van de film vormt, zijn Simon Pegg en Karl Urban nog steeds het grappigst als Scotty en Bones. Nieuw is Alice Eve die aan hitsige Trekkies mag laten zien hoe een vrouw in ondergoed er uitziet, maar verder weinig te doen heeft.

Op de eerder genoemde overvloed aan lensflares na is Abrams wel een regisseur die spectaculaire sf-actie fraai in beeld weet te brengen, dus daar is ook in dit tweede deel geen gebrek aan. Er is wel gebrek aan logica in het plot, maar wanneer daar vier schrijvers voor nodig waren (waaronder Lost-schrijver Damon Lindelof) dan valt dat wel te verklaren.


"Je zou haast vergeten dat er een film verstopt zit onder de lichtschijnsels."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.