Warm Bodies (2013)

Hij mag dan voornamelijk hersens als dieet hebben, maar egenlijk is R. (de rest van zijn naam is hij vergeten) naar zombiemaatstaven best wel een lieverd. En al helemaal wanneer hij warme gevoelens voor potentieel slachtoffer Julie krijgt en besluit haar te redden van zijn mede wandelende doden.

Aanvankelijk is Julie niet bepaald gediend van R.’s onhandige toenaderingspogingen, zijn vocabulaire is zacht gezegd nogal rudimentair, maar wanneer hij haar wederom redt van een groep hongerige zombies, ziet ze de voordelen wel in van zo’n vriendschap. Hij woont in een mooi ingericht verlaten vliegtuig, houdt van vinyl en houdt haar veilig wanneer ze slaapt. Wat wil je nog meer? Maar er lijkt meer aan de hand te zijn. R. wordt langzaam maar zeker wat welbespraakter en ook zijn motoriek is er onder Julies invloed flink op vooruit gegaan. Een postapocalyptische wereld vol zombies is echter een lastige plek om deze voorzichtig ontstaande romance in op te laten bloeien. Het feit dat Julies vader (John Malkovich) leider is van het verzet, en het liefst elke zombie een paar kogels tussen de rooddoorlopen ogen zou willen pompen, werkt dan ook niet mee.

Warm Bodies is ondanks het bloederige basismateriaal eigenlijk gewoon een lief sprookje. Een beetje Beauty and the Beast, een beetje Shaun of the Dead, en tóch leuk. Regisseur Jonathan Levine (All the Boys love Mandy Lane, 50/50) heeft een goede balans gevonden tussen komedie, drama en horror. Nicholas Hoult (X-Men First Class, Jack the Giant Slayer) is een sympathieke ondode waarmee het makkelijk meevoelen is, en hij vormt een charmant stel met Teresa Palmer die Julie speelt. Een echte feelgood film dus. Waarbij we de slechte cgi van de boosaardige Boneys (tot een skelet weggeteerde zombies) maar op de koop toe moeten nemen


"Warm Bodies is ondanks het bloederige basismateriaal eigenlijk gewoon een lief sprookje."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.