Iron Man 3 (2013)

De trailer en posters van Iron Man 3 zetten de threequel in de markt als een grauw Nolanesque superheldenspektakel. Regisseur en scenarioschrijver Shane Black vindt het blijkbaar grappig om een beetje te fucken met de verwachtingen van het grote publiek, want Iron Man 3 is een heel ander soort film. En dat is maar goed ook.

Shane Black werd vooral bekend als scanarioschrijver van jaren’80 actiekrakers als Lethal Weapon en The Last Boyscout, maar maakte pas in 2005 zijn regiedebuut met het leuke Kiss Kiss Bang Bang. Niet geheel toevallig dat Robert Downey Jr. daar de hoofdrol in speelde. Na het vreedzaam uiteen gaan van Marvel en Iron Man 1 & 2-regiseur Jon Favreau (hij speelt in dit derde deel nog steeds Tony’s lijfwacht Happy) leek Black een gewaagde keuze – hij heeft slechts één andere film geregisseerd – maar dat pakt erg goed uit.

Na de hectische gebeurtenissen uit The Avengers zit Tony Stark niet echt lekker in zijn vel, hij heeft paniekaanvallen en slaapt amper. Wanneer de enigmatische terrorist The Mandarin (Ben Kingsley) een ware golf van ellende over de mensheid uitstrooit en Tony’s makker Happy door zo’n aanslag in coma raakt, heeft Tony weer een doel: wraak.

In zijn onbezonnenheid daagt hij de terrorist op live-televisie uit met als gevolg dat zijn miljoenenhuis, inclusief zijn Iron Man speelgoedjes, in puin geblazen wordt bij een lichtaanval. Oeps. En dan duiken er ook opeens twee figuren uit zijn verleden op, namelijk de geniale botaniste Maya Hansen (Rebecca Hall) en haar baas Aldritch Killian (Guy Pearce) die met dubieuze bedoelingen de AIM-denktank runnen. Dat kan natuurlijk geen toeval zijn.

Dit derde deel is eigenlijk meer een Tony Stark film dan een Iron Man film, aangezien hij meer tijd naast dan in het ijzeren pak doorbrengt. Dat is geen kritiek, want het is eigenlijk zonde om zo’n geniale acteur als Robert Downey Jr. achter een gezichtsplaat te verbergen en Black heeft dat goed gesnapt. Stark is eigenlijk in weze een arrogante betweter met grootheidswaanzin en dat levert hilarische situaties op, wanneer hij niet meer alleen op de vuurkracht van zijn ijzeren pak kan vertrouwen, maar ook zijn grijze massa zal moeten aanspreken in zijn jacht op The Mandarin.

Meer over het plot zal ik niet verklappen aangezien het scenario genoeg verrassingen in petto heeft, alhoewel die ook weer niet heel moeilijk te raden zijn. In zijn enthousiasme om een tegendraadse superheldenfilm te willen maken, laat Black namelijk hier en daar een plotgaatje vallen, maar wannneer daar zoveel pure filmfun tegenover staat, kan ik daar moeilijk een punt van maken. Er is al aangekondigd dat dit Downey Jr.’s laatste optreden als Iron Man zal zijn (maar zeg nooit nooit, het blijft Hollywood), dus geniet er nog van nu het nog kan.


"Het is eigenlijk zonde om zo'n geniale acteur als Robert Downey Jr. achter een gezichtsplaat te verbergen."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.