Skyfall (2012)

Het had weinig gescheeld of er was helemaal geen Bond nummertje 23 geweest. Filmmaatschappij MGM verkeerde in financiële problemen en voorganger Quantum of Solace was een flinke miskleun. Gelukkig waren regisseur Sam Mendes en hoofdrolspeler Daniel Craig de lulligsten niet en hielden dapper stand tijdens deze zware tijden met als resultaat een zeer geslaagde Bond: Skyfall.

James Bond is inmiddels een paar jaar ouder geworden en zijn MI6 spionnenclubje wordt als een ouderwetse instelling gezien door bepaalde politieke figuren. Na een mislukte missie om een harde schijf te onderscheppen met informatie over de identiteit van alle internationale undercoveragenten, wordt hij door een collega onbedoeld maar niet echt per ongeluk neergeschoten. Gedesillusioneerd besluit hij van zijn ‘dood’ te genieten en het er onder genot van een drankje en gewillig gezelschap eens flink van te nemen. Zijn vakantie wordt lomp onderbroken door een aanslag op het MI6 hoofdkantoor. Met een lichte alocoholverslaving en nog herstellende van zijn verwondingen meldt hij zich allesbehalve fit bij zijn bazin M. Degene die achter deze aanslagen zit is namelijk dezelfde die de harde schijf in handen heeft: voormalig geheim agent Raoul Silva (Javier Bardem), die nog een flinke appel te schillen heeft met M.

Skyfall heeft alles in zich wat een goede Bond maakt. Spectaculaire actie, mooie locaties, een goede tegenstander, en natuurlijk genoeg vrouwelijk schoon waar James zich mee mag vermaken. Craig begint een doorleefde ouwe kop te krijgen, maar dat past goed bij deze gemankeerde, aftakelende Bond. Regisseur Sam Mendes neemt de gedurfde, maar goed uitpakkende keuze om de bad guy pas halverwege de film te introduceren. Deze geblondeerde flamboyante psychopaat is een klassieke Bond-boef en Bardem is weer fenomenaal bezig. Dat is eigenlijk iedereen in de cast, zoals Judi Dench, Ralph Fiennes, Naomie Harris, Albert Finney en Ben Wishaw om zomaar wat op te noemen.

Deze film laat een stuk persoonlijkere Bond zien dan we gewend zijn en is misschien daarom wel zo geslaagd. Dat werd ook wel tijd na vijftig jaar een karikatuur te zijn geweest. Niets ten nadele van de oude films – ik ben fan – maar een beetje afwisseling kan nooit kwaad. Paradoxaal genoeg is Skyfall zowel een einde – namelijk van de Beginnende Bond trilogie – als een begin. Dat van de oude vertrouwde Martini zuipende Aston Martin rijdende womanizer die we zo goed kennen en waar we van houden.


"Deze geblondeerde flamboyante psychopaat is een klassieke Bond-boef en Bardem is weer fenomenaal bezig."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.