Body of Water (2011)

Waternimfen, ze hebben de naam leuk en schattig en Disney-achtig te zijn, maar uit het intro van Body of Water (of Syvälle Salattum zoals de oorspronkelijke Finse titel luidt) blijkt hun ware aard. Een arme molenaar offert zijn eigen vleesch en bloed uit financieel gewin op aan deze types. Zo ging dat vroeger. Daar werd niet moeilijk over gedaan.

We switchen weer terug naar het heden en zien hoe advocate Julia samen met zoontje Niko terugkeert naar haar geboortedorp om te gaan werken voor een organisatie die de komst van een natuur verpestende energiemaatschappij probeert tegen te houden. Al gauw komt ze in aanraking met onverklaarbare zaken en ook de geesten uit haar eigen verleden duiken op. Niet gek als je weet dat de relatie met haar ouders zacht gezegd nogal stroef verloopt.

Ik kan me een paar dagen na het zien van Body of Water verdacht weinig meer van het verhaal herinneren, da’s vast geen goed teken. Niet dat de film zo verschrikkelijk slecht is dat ik hem geblocked heb, maar blijven hangen doet ie niet dus. Het is allemaal best sfeervol in beeld gebracht door regiseur Joona Tena, en ik ga ervan uit dat er voor Finse begrippen best oké geacteerd wordt, maar het is zo’n film waarbij je je aan het eind afvraagt wat je nu precies hebt zitten kijken. Te traag voor horror, te creepy voor arthouse. Vlees noch vis. Een paar efficiente schrikmomenten kan de film ook op dat vlak niet redden, en als dan ook het einde zo’n vervelende ‘twist’ bevat die alles wat daarvoor gebeurd is tot scriptvulling degradeert dan kan ik alleen maar concluderen dat dit Waterlichaam snel doorgespoeld mag worden.


"Niet dat de film zo verschrikkelijk slecht is dat ik hem geblocked heb, maar blijven hangen doet ie niet dus."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.