The Dopamines – Vices (2012)

Toch knap dat de manisch depressieve alco’s van The Dopamines in 2010, tussen al het gezuip en gekots door, zo’n geniale punkrockplaat als Expect The Worst konden creëren. Kunnen ze dat truukje herhalen met Vices?

Op het eerste gehoor niet, de nummers klinken een beetje typisch en er lijkt iets vreemds gaande, maar na een paar keer draaien dan gebeurt het. Hun nummers zitten vol tempowisselingen, gekke akkoorden en meezingrefreintjes die echt niet meer uit je kop willen. Ik was al fan, maar met Vices hebben ze zelfs de vorige plaat weten te overtreffen. Het enige wat ik aan te merken heb is dat de plaat maar tien nummers bevat, waarvan er eentje zelfs al eens in een andere versie is uitgebracht. Maar goed, kwaliteit boven kwantiteit lijkt het motto te zijn. En kwaliteit is het!


"De nummers zitten vol tempowisselingen, gekke akkoorden en meezingrefreintjes die echt niet meer uit je kop willen."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.