Prometheus (2012)

Sir Ridley Scott keert na dertig jaar terug naar het genre wat zijn prille carrière als regisseur toentertijd in een stroomversnelling smeet: science fiction. En alsof het niets is hebben we in het geval van Prometheus nog te maken met een soort Alien-prequel ook! Of niet? Of toch wel?

Het antwoord is simpel: ja en nee. Prometheus speelt zich wel in hetzelfde universum als Alien af, maar is meer een spinoff dan een directe prequel. Dus wie dát verwacht, komt van een koude kermis thuis, maar wie gewoon een toffe sf wil zien heeft aan Prometheus een goeie.

Een crew van wetenschappers en personeel is in opdracht van de welbekende Weyland-corporatie, na twee jaar onderweg te zijn geweest, aangekomen op een planeet waarvan zij denken dat daar de kiem van het menselijk leven ligt. Onder leiding van de bikkelharde Weyland directrice Vickers (Charlize Theron) enerzijds en het wetenschapskoppeltje Elizabeth Shaw (Noomi Rapace) en Charlie Holloway (Logan Marshall-Green) anderzijds, gaat dit bijelkaar geraapte zooitje op zoek naar onze buitenaardse makers, die ze voor het gemak maar ‘Engineers’ hebben genoemd. Dat er nogal wat verborgen agenda’s zijn blijkt wel wanneer de androïde David zich steeds dubieuzer gaat gedragen. Hij lijkt wel een relaxte robot, zo op zijn slippers, maar hij is nu eenmaal geprogrammeerd door de grote Weyland-baas zelf (een haast onherkenbaar oud gemaakte Guy Pearce), dus allesbehalve betrouwbaar.

De missie lijkt aanvankelijk een succes, de planeet oogt verlaten maar toch vinden ze al snel een groot complex waar ze enigszins ondoordacht, meteen naar binnen gaan. Ze treffen daar inderdaad sporen van de Engineers aan, maar deze zijn al millennia geleden bruut aan hun einde gekomen. Wat is er met ze gebeurd, en wat is toch dat zwarte kleverige goedje waar al die rare vazen mee vol zitten?

Genoeg vragen dus, misschien iets teveel, want er is in het script van Damon Lindelof (Lost) weinig ruimte voor karakterontwikkeling. Jammer want zowel de hoofd- als bijrollen zijn goed bezet. Noomi Rapace’s Shaw is misschien geen Ripley, maar heeft wel de zenuwslopendste scène uit de hele film. Met dank aan een onuitgenodigde gast en een niet echt meewerkende medical unit. De androïde David wordt gespeeld door Michael Fassbender en is een van de weinige karakters die wel goed uit de verf komt. Hij is geobsedeerd door de film Lawrence of Arabia en verft zelfs zijn haar om op de hoofdrolspeler te lijken. Zoals hij wel vaker doet trekt Fassbender met zijn performance de hele film omhoog. Dat kan niet gezegd worden van die van Logan Marshall-Green die eruitziet als een poor man’s Tom Hardy, maar helaas een nogal vlakke acteur is.

Nee, dan de special effects, die zijn simpelweg fenomenaal. Zelfs in het door mij vaak als irritant ervaarde 3d formaat is Prometheus de ultieme eyecandy voor elke zichzelf respecterende sf-nerd. Het script mag dan misschien niet echt best zijn, toch is de film, puur op entertainmentvalue een topper in zijn genre.


"Wie gewoon een toffe sf wil zien heeft aan Prometheus een goeie."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.