Silent House (2011)

Echt stil is ie niet, het huis uit de titel. Het oude pand wat Sarah samen met haar vader en oom aan het opknappen zijn, kraakt, piept en rammelt aan alle kanten. Net als de film zelf trouwens, maar daarover straks meer.

De eerste drie kwartier van Silent House zijn best wel spannend namelijk. Het blijft aanvankelijk lang onduidelijk wie of wat het nu precies gemunt heeft op de panische Sarah (Elizabeth Olson) en haar familie. Is het een ordinaire home invasion of hebben we hier te maken met bovennatuurlijke krachten? En wie is toch dat meisje dat zomaar even langswipt en die Sarah eigenlijk helemaal niet herkent? Met minimale middelen weet het regisseursduo Chris Kentis en Laura Lau (Open Water) een maximale spanning te creëren.

Het gaat echter mis wanneer er een aantal zaken over Sarahs verleden duidelijk gemaakt moeten worden en de hoofdpersonen steeds onwaarschijnlijkere acties ondernemen. Ook vertrouwen de regisseurs te veel op hun van het Urugayaanse origineel La Casa Muda overgenomen gimmick. De film is zogenaamd opgenomen als een lange onafgebroken take. Althans dat proberen ze te suggereren, want dat er gesmokkeld is met cameratruukjes is helaas duidelijk zichtbaar. Een ander nadeel wat aan dit geintje kleeft is de tegenwoordig haast onvermijdelijke en misselijkmakende shakycam. Als er al op de zeer sporadische momenten iets heftigs gebeurt, wordt er zo woest met de camera geschud dat niet meer te zien is wat er aan de hand is. Zonde van Olsens goede performance als Sarah, want zoals ze onlangs ook al in Martha Marcy May Marlene liet zien heeft ze meer talent dan haar oudere tweelingzussen bij elkaar.


"Als er al op de zeer sporadische momenten iets heftigs gebeurt, wordt er zo woest met de camera geschud dat niet meer te zien is wat er aan de hand is"

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.