The Avengers (2012)

Ik moet het ze nageven die jongens en meisjes van Marvel, ze hebben heel slim toegewerkt naar The Avengers. De losse films van Iron Man tot en met Captain America fungeerden als leuke opstapjes naar het onvermijdelijke samenkomen van superhelden in The Avengers. Iron Man regisseur Jon Favreau zag teveel beren op de weg en stond het regisseursstoeltje af aan Joss Whedon (Buffy, Serenity). Aan hem de pittige opgave om een lekker soepje te brouwen van dit bij elkaar geraapte zooitje ingrediënten.

Om even in gastronomische metaforen te blijven, Whedon toont zich een ware meesterchef die precies weet wat een beetje fanboy lekker vindt. Natuurlijk is het leuk om de good guys samen kont te zien schoppen tegen het kwaad, maar het is natuurlijk nog veel leuker wanneer ze het met elkaar aan de stok krijgen. Het verhaal is namelijk als volgt: Thors vervelende broer Loki heeft het voor elkaar gekregen om de Tesseract – een krachtige en onuitputtelijke energiebron oftewel een überMacGuffin – uit handen van S.H.I.E.L.D.-baas Nick Fury te stelen en zo een deal te sluiten met een kwaadaardig ras aliens dat al staat te trappelen om de aarde aan te vallen. Er zit voor Fury niets anders op dan zijn aanvankelijk mislukte Avengers-project opnieuw in werking te stellen. Hij recruteert samen met zijn trouwe geheim agente Natasha Romanov de in India ondergedoken Bruce Banner. En naast de in een voor hem bizarre toekomst ontdooide padvinder Captain America moet hij zelfs de onhandelbare Tony Stark bij zijn geheime clubje toelaten. Wanneer ook Thor zich ongevraagd met het overmeesteren van Loki bemoeit is het feest compleet. Het is natuurlijk wel leuk en aardig dat iedereen hartstikke geinige superkrachten bezit, maar dat betekent niet dat ze elkaar aardig moeten vinden.

Dat het even duurt voordat het team een team is, heeft als bijkomend voordeel dat dit onderlinge gekibbel de grappigste momenten van de film oplevert, vooral wanneer de sarcastische Stark zijn teamleden uitmaakt voor Point Break en Legolas, je mag zelf bedenken wie hij daarmee bedoelt. Maar waar ik persoonlijk heel blij van werd, is het grote groene woedemonster, de Hulk. Whedon is de eerste die hem ‘doorheeft’. Ik zou zo twee uur kunnen kijken naar een film waarin de Hulk nonstop allerhande voorwerpen en/of gebouwen tot poeier beukt, maar ik ben misschien een uitzondering. Hulks alterego Bruce Banner heeft dan misschien meer screentime – geen straf wanneer de derde acteur op rij die hem gestalte geeft Mark Ruffalo heet en erg goed op dreef is -, maar die van de Hulk rocken flink de pan uit.

Ik had wel verwacht dat The Avengers een vermakelijke film zou zijn, maar Whedon heeft al mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen. Met The Amazing Spider-Man en The Dark Night Rising nog voor de boeg is 2012 nu al een goed superheldenfilmjaar.


"Ik had wel verwacht dat The Avengers een vermakelijke film zou zijn, maar Whedon heeft al mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.