Project X (2012)

Het is een klassiek gegeven; de ouders zijn op vakantie dus het is logisch dat er een feestje gegeven wordt. In het geval van Thomas is het ook nog eens zijn 17de verjaardag, dus extra reden voor gezelligheid. Maar hoe regel je als onpupulaire tiener de juiste partypeople?

Gelukkig heeft Thomas hulp van zijn vrienden Costa en JB die uiteraard bereid zijn om de nodige PR te doen voor de fuif van de eeuw. Niet geheel en al zonder bijbedoelingen, want bij zo’n feest valt er vast wel wat net niet in coma gezopen vrouwenvlees te scoren. Dus zo gezegd zo gedaan, smsjes worden gestuurd, drank wordt ingeslagen, een DJ is geregeld, evenals de nodige cannabis, en hoppeta, succes! De eerste gasten beginnen om half tien binnen te druppelen. Zelfs überbabe Alexis is van de partij. De drie voormalige losers zitten geramd en mogen zich voortaan onder de populairen scharen. Maar wat te doen wanneer de feestgangers maar blijven arriveren en vooralsnog geen enkele aanstalten maken om te stoppen met partyen? De drie hebben een duizendkoppig feestmonster gecreëerd.

Het is een beetje jammer dat Project X in het wat obligate ‘found footage’ formaat geprakt is, want eigenlijk heeft de film dat helemaal niet nodig en voegt dat, op een paar geslaagde grappen over cameraman Dax na, weinig toe. Een aantal cliché’s hebben de makers ook niet weten te vermijden, zoals de verhaallijn over Thomas gedoe met het andere geslacht. En de grofgebekte Costa is eigenlijk gewoon een dunnere Jonah Hill (alhoewel die nu zelf een dunnere Jonah Hill is). De leukste personages zijn echter niet de drie hoofdpersonen, maar de kleurrijke bijfiguren zoals de veels te jonge security-mannetjes en de volledig door het lint gaande drugsdealer T-Rick.

Het feest giert behoorlijk uit de klauwen maar misschien toch wat minder extreem dan ik verwacht had. Een paar blote tieten, een doorgesnoven ‘little person’ en een tuinkabouter vol pillen zijn natuurlijk voor tere Amerikaanse zieltjes best heftig, maar de gemiddelde Nederlandse tiener laat je er niet mee schrikken. Regisseur Nima Nourizadeh heeft een achtergrond in videoclips en reclames en dat is goed te merken, want de film ziet er ondanks de groezelige telefooncamera- en ‘amateur’-beelden behoorlijk gelikt uit. Maar het belangrijkste bij een komedie is natuurlijk de vraag of de film grappig is. En dat is ie, maar een nieuwe Superbad is het vooralsnog niet.


"Een paar blote tieten, een doorgesnoven 'little person' en een tuinkabouter vol pillen zijn voor tere Amerikaanse zieltjes best heftig natuurlijk."