50/50 (2011)

Kanker. Kun je daar grappen over maken? Natuurlijk, maar je zult er vast weinig succes mee hebben op de begrafenis of crematie. Scenarioschrijver Will Reiser heeft zelf kanker gehad en verwerkte zijn ervaringen in het script van 50/50.

Ondanks dat hij niet rookt en zijn afval scheidt krijgt Adam (Joseph Gordon-Levitt) toch een onuitspreekbare en zeldzame vorm van kanker op zijn ruggengraat. De overlevingskansen na een operatie zijn 50/50, maar eerst zal hij een chemokuur moeten ondergaan. Echt veel steun van zijn oppervlakkige kunstenaarsvriendin Rachael (na The Help weer een kutwijf op het cv van Bruce Dallas Howard) hoeft hij niet te verwachten, want op al die negativiteit zit ze niet op te wachten en levert helemaal verkeerde vibes op voor haar schilderijen. Gelukkig heeft hij zijn beste vriend Kyle (Seth Rogen op zijn Seth Rogenst) nog die hem uitlegt dat nu hij single is, dan maar misbruik moet maken van zijn ziekte, vrouwen geilen daar namelijk op volgens Kyle. En dan wordt hij ook nog eens opgezadeld met een nog heel groene maatschappelijk werkster (een aandoenlijke Anna Kendrick) die hem al stuntelend probeert te helpen met zijn geestelijke gezondheid in deze crisis.

50/50 is geen film die heel verrassend verloopt maar die simpelweg zo goed gemaakt is dat je wel mee móet leven met Adam. Het helpt natuurlijk dat hij gespeeld wordt door Joseph Gordon-Levitt en dus karrevrachten sympathie uitstraalt. Ook Seth Rogen is goed bezig als zijn jeugdvriend Kyle en zelfs de flauwe wietgrappen die we Rogen al eigenlijk veel te vaak hebben zien maken krijgen met Adams ziekte op de achtergrond toch een interessantere lading. Daarnaast speelt Anjelica Huston en sterke rol als Adams overbezorgde moeder die nu naast haar man met Alzheimer er letterlijk een zorgenkindje bij heeft gekregen. Toch valt er naast alle ziekte-ellende genoeg te lachen, vooral met Adams ziekenhuisvrienden wanneer ze samen gezellig medicinale wietkoekjes eten tijdens de behandelingen. Natuurlijk is het galgenhumor, maar dan wel van het aanstekelijke soort.

50/50 is wel een beetje te vergelijken met ons eigen Simon, maar dan op zijn Amerikaans dus wel een stuk gelikter en veiliger. Toch vond ik het een van de betere films van dit jaar, en wie de film helemaal onberoerd door kan komen is wel erg bikkelhard.


"Zelfs de flauwe wietgrappen die we Rogen al eigenlijk veel te vaak hebben zien maken krijgen met Adams ziekte op de achtergrond toch een interessantere lading"

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.