In Time (2011)

In Time speelt zich af in een wereld waar de wetenschap het voor elkaar heeft gekregen de fysieke veroudering van de mens tot een stop te brengen. Niemand wordt ouder dan 25. Er gaat dan echter een klok lopen die onherroepelijk bijgevuld moet worden want wanneer de teller op nul staat is het keihard afgelopen.

Extra tijd kan verdiend worden door te werken, door het te krijgen van iemand anders of natuurlijk door het te stelen. Het is dan ook logisch dat er een groot verschil is tussen de mensen in arme tijdzones waar elke seconde de laatste kan zijn en de stinkend rijken die zo goed als onsterfelijk zijn. Will Salas (Justin Timberlake) is zo’n sloeber die moet sappelen voor zijn zuurverdiende secondes, maar het geluk lacht hem toe wanneer hij de stinkend rijke maar levensmoede Henry Hamilton redt van een groep boeven die uit zijn op zijn levensjaren. Als dank krijgt Will meer dan een eeuw van Henry, maar laat wel nog even zijn eigen klok naar nul gaan. Hartstikke leuk en aardig natuurlijk, maar nu heeft Will de nietsontziende tijdsmeris Leon (Cillian Murphy) achter zich aan die denkt dat Will Henry vermoord heeft, en zijn eigen moeder (Olivia Wilde) kon hij ook al niet redden van de zwarte tijdscijfers. Hij vlucht naar New Greenwich, thuis van de allerrijksten die een luizenleventje leiden over de rug van de secondeslaven. Daar ontmoet hij Sylvia (Amanda Seyfried) de dochter van tijdmagnaat Philippe Weis en na een confrontatie met Leon kidnapt hij haar. Volgens alle regels van het Stockholm Syndroom groeit er iets moois op tussen de twee en ze besluiten het systeem te ontwrichten door als ware Robin Hoods banken te overvallen en het uit te delen onder de armen.

Regisseur en scenarioschrijver Andrew Niccol heeft een leuk concept verzonnen, maar is vergeten het uit te werken in een goed script. Het lijkt wel alsof hij een aantal plotpunten op papier heeft gezet en maar even snel heeft verzonnen hoe zijn personages van A naar B moeten geraken. Dit heeft als gevolg dat situaties totaal ongeloofwaardig tot stand komen en dat sommige karakters opeens vreemde bokkensprongen maken of idiote keuzes maken. Ook zijn cast laat nogal te wensen over met als grootste blunder de hoofdrol van Timberlake die wel een charmant soort swagger heeft maar op emotioneel vlak nog veel te leren heeft. Het diep tragische moment waar hij zijn moeder dood in zijn armen heeft wekte bij mij alleen maar op de lachspieren, dat was vast niet de bedoeling van de ex-boybandboy. En het is moeilijk te geloven, maar anderhalf uur lang kijken naar de zwiepende jopen van een rennende Amanda Seyfried gaat óók vervelen.


"Anderhalf uur lang kijken naar de zwiepende jopen van een rennende Amanda Seyfried gaat óók vervelen"

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.