Real Steel (2011)

Als donderslag bij heldere hemel zit ex-bokser Charlie (Hugh Jackman) opeens opgescheept met zijn elf-jarige zoontje Max, die hij al jaren niet meer gezien heeft. Zijn ex is overleden en hoewel hij de voogdij voor een mooi bedrag heeft verkocht aan zijn schoonzus, zal hij de blaag toch een paar maanden onder zijn vleugels moeten nemen.

Echt lekker komt hem dat niet uit, aangezien hij er tegenwoordig een niet bepaald succesvolle carrière als trainer van robot-boksers op nahoudt. Zijn laatste koekblik is door een gevecht met een stier tot schroot gedegradeerd, en zijn schulden rijzen de pan uit. Gelukkig kan hij met het geld dat hij op slinkse wijze van de toekomstige voogden van Max heeft afgetroggeld weer een nieuwe robot op de kop tikken, de vergane glorie vechtbot Noisy Boy, maar ook hiermee weet hij geen overwinningen te behalen. Wanneer vader en zoon tijdens hun strooptocht naar onderdelen op een schroothoop een nog helemaal intacte oefenrobot vinden, besluit de eigenwijze Max dat deze Atom hun nieuwe bokser zal worden. Hij lapt hem eigenhandig op en tegen ieders verwachting in kan de kleine robot bijzonder goed incasseren en verslaat zelfs zijn tegenstanders.

Real Steel is natuurlijk gewoon een mierzoete familiefilm uit de stal van Disney, dus echt verrassende plotwendingen hoef je als kijker niet te verwachten. Het verhaal is een fijne mix van Rocky, The Iron Giant, Herbie en The Karate Kid. Maar wat de film wel boven de middelmoot doet uitstijgen zijn niet alleen Hugh Jackman die lekker de pedagogisch onverantwoorde vader mag uithangen en dat erg goed doet. Maar ook de jonge Dakota Goyo als de overenthousiaste Max is zowaar wel te pruimen met zijn dance-moves en grappige toespraken. Samen hebben ze goede chemie als tot elkaar veroordeelde vader en zoon die uiteraard toch naar elkaar toe groeien.

Real Steel behoort echter toe aan de taaie knokker Atom, die gelukkig zonder een woord te zeggen, heel veel duidelijk kan maken met zijn helder oplichtende ogen en op een grijns lijkende lasnaden. Goed werk van de ontwerpers, die ook zijn tegenstanders mooi hebben uitgewerkt. Geen verwarrende robots zoals de Transformers die met een miljoen bewegende onderdelen de kijker haast een epileptische aanval bezorgen, maar strakke en duidelijke robots die doen waar ze goed in zijn. Elkaar tot pulp beuken. De gevechten tussen de brokken metaal zijn dan ook behoorlijk enerverend en gaan voor een Disney-film best wel ver. Natuurlijk zit de film vol cliché’s en moraal en dat soort blahblah, maar als je zoals ondergetekende nooit helemaal volwassen bent geworden, valt er een hoop te genieten.


"Geen verwarrende robots die met een miljoen bewegende onderdelen de kijker haast een epileptische aanval bezorgen, maar strakke en duidelijke robots die doen waar ze goed in zijn. Elkaar tot pulp beuken."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.