Contagion (2011)

Je zou er haast smetvrees van krijgen. In Contagion is de wereld in de greep van een mysterieus virus wat zich in rap tempo vermenigvuldigt. Het is lastig onder controle te krijgen, omdat het zelfs de meest doorgewinterde wetenschappers niet lukt om een geneesmiddel te ontwikkelen en de lijken stapelen zich letterlijk op.

Al in de eerste minuten is het duidelijk dat het regisseur Steven Soderbergh menens is wanneer we mee mogen genieten van de autopsie op Beth, een van de eerste slachtoffers van de ramp, gespeeld door Gwyneth Paltrow. Niemand is dus veilig. We krijgen vervolgens te zien hoe de verschillende personages om gaan met de gevolgen van de pandemie. Mitch (een volgevreten Matt Damon) is dus net zijn vrouw en stiefzoontje verloren en komt er ook nog eens achter dat ze een verhouding had. Hoofd van het Amerikaanse centrum tegen enge ziektes Ellis Cheever (Laurence Fishburne) probeert samen met zijn team onderzoekers wanhopig de besmetting tegen te gaan, maar echt snel gaat het niet. Ook zien we een radicale blogger (Jude Law met een raar gebitje) die met zijn blogs het publiek alleen maar nog meer bang en paranoïde maakt.

Contagion is een sobere, onflatteuze film die de gevolgen van een wereldwijde epidimie en het daarbij horende menselijke falen realistisch in beeld brengt. Erg on-Hollywoodiaans, maar juist daarom misschien wel zo geslaagd, laat Soderbergh zien, hoe mensen hun keuzes maken wanneer ze met zoiets als dit geconfronteerd worden. De keuzes die ze maken zijn niet altijd even netjes, maar wel altijd begrijpelijk. Niet alle verhaallijnen die gepresenteerd worden, zijn allemaal even interessant, maar omdat we nooit kunnen raden wie de ramp gaat overleven, blijft de film toch tot het einde toe spannend.


"De keuzes die ze maken zijn niet altijd even netjes, maar wel altijd begrijpelijk."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.