Drive (2011)

Soms is het wel lekker om even de filmsnob uit te hangen en in het geval van regisseur Nicolas Winding Refn mag ik mezelf graag op de borst kloppen, want ik heb hem hoogstpersoonlijk ontdekt, godnondeju! Ik ben al fan sinds zijn eerste films Pusher en Bleeder en ben dan ook blij om te concluderen dat hij weer een geweldige film heeft afgeleverd. Ik heb het natuurlijk over Drive.

Alsof hij het nog niet druk genoeg heeft met twee banen verhuurt de naamloze garagemonteur annex stuntman (Ryan Gosling) zich als vluchtwagenchauffeur voor criminelen. De regels zijn simpel: hij brengt je overal waar je heen wilt, draagt geen wapen en je hebt vijf minuten om je ding te doen, anders is hij vertrokken. En hij is zijn geld dubbel en dwars waard, want in de openingsscène van Drive zien we hoe goed hij is. Zonder enige moeite loodst hij zijn klanten uit de handen van de politie naar een veilige plek.

Wanneer de man van zijn – stiekem wel heel erg leuke – buurvrouw Irene (Carey Mulligan) uit de gevangenis komt, besluit hij deze te helpen om nog één keer een klus te doen voor de mensen bij wie deze Standard (Oscar Isaac) nog een hoop geld schuldig is. Maar iedereen die een paar crime-films heeft gezien weet al lang dat een laatste klus nooit zomaar een laatste klus is en deze loopt dan ook totaal in de soep. Er zit voor onze anonieme stuntman niets anders op dan verhaal te gaan halen bij degene die verantwoordelijk zijn voor het smet op zijn tot nu toe brandschone vluchtwagenblazoen.

Ik zal het qua plot hierbij laten want Drive moet je gewoon zien. En horen, want de hysterische eighties soundtrack is ook wel het vermelden waard. In handen van een mindere regisseur had het misschien een The Fast & The Furious-achtige film kunnen worden met een hoop scheurende wagens, rondstuiterende boobs, macho oneliners en meer van dat soort ongein. Ook leuk, maar dit is wel even andere koek. Niet alleen ziet de cinematografie er prachtig sfeervol uit, ook weet Refn precies wanneer hij het lome tempo van de film op moet schroeven tot levensgevaarlijke snelheden. En dan die cast. Wauw. Gosling is wederom geweldig als de op het oog zo kalme stuntman, maar er sluimert een hels vuur achter zijn ogen. Eigenlijk is het gewoon een gevaarlijke psychopaat, maar dan één met het hart op de juiste plek. Als iemand die hij aardig vindt onrecht wordt aangedaan gaat hij over lijken om dat recht te zetten. Naast hem bevolken er een aantal fijne tv-gezichten de cast, zoals bijvoorbeeld Bryan Cranston (Breaking Bad) die zo’n beetje de Mr. Myagi-rol vervult als de shabby garagehouder Shannon. Ook is het fijn om Ron Perlman (hij speelt de Joodse maffiabaas Nino) weer eens in een góede film te zien naast alle shit waar hij helaas veels te vaak in opduikt. Daarnaast is het natuurlijk altijd leuk om Albert Brooks weer eens meer dan alleen een stemmetje te zien doen, hij is erg goed als de naar criminaliteit afgegleden Hollywood-producer en zakenpartner van Nino, Bernie Rose.

Nicolas Winding Refn heeft mij dus overduidelijk erg kunnen bekoren met Drive, en na het voor mij wat te psychedelische Valhalla Rising zit hij voor mij weer op het juiste spoor. Film van het jaar? Geen idee, er zijn nog een paar maanden te gaan, maar in ieder geval wel een van de betere.


"In handen van een mindere regisseur had het misschien een The Fast & The Furious-achtige film kunnen worden met een hoop scheurende wagens, rondstuiterende boobs, macho oneliners en meer van dat soort ongein."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.